Od Lary CD. Arsen'a

Nie zastanawiając się dalej udałam się za nim. Siłą otworzył drzwi do podziemnego zejścia, gdzie byli trzymani ludzie którzy wtukali nos w nie swoje sprawy i magowie jak mówił. Dlatego pewnie drzwi były zamknięte, bo strażników na dole nie było, a gdy byliśmy już przy celach dużo osób zaczęło wołać o pomoc. Wiedzieli, że chcemy im pomóc, ale nie po to tu przyszliśmy. Zaczęłam szukać w celach znajomej twarzy siostry, ale nie było jej.

- Czy była tu Sandra Vestlinght? - spytałam do więźniów

- Nikogo takiego nie było tu - odpowiedział starszy mężczyzna - Jestem najdłużej tu ze wszystkich i nigdy nikogo o takim nawisku nie było

- Ale ja jestem Sandra - odezwał się z celi miły dziecięcy głośik, a po chwili moim oczą ujrzała się mała dziewczynka w wieku 9 lat.

- Za co ją zamknęli? - zwróciłam się do staruszka

- Jestem jej dziadkiem, ja jak i ona jesteśmy magami. Mała na zewnątrz zaczęła używać magii ognia, tym samym zwracając uwagę szpiegów. Moja córka próbowała ją uchronić, ale ... - przerwał - wiadomo co z nią zrobili. Małą wtrącono tu. Chcę się na nich wszystkich z WH zemścić! - kryknął

- Lara pozwół na chwile - zwrócił się do mnie Arsen

- Hm? - podeszłam do niego

-  Nie możemy wszystkich uwolnić ...

- Czemu? - zdziwiłam się

- Dowiedzą się, że tu byliśmy i ...

- Nie możemy ich tak tu zostawić - próbowałam jakoś otworzyć jedną z cel

- A może by tak kluczem? - nie wiem skąd on je wytrzasnął, ale miał masę kluczy (całe szczęście, że z podpisami)

Po otwarciu cel wszyscy zaczęli wychodzić z cel, gdy nagle do pomieszczenia weszła strażniczka. Od razu cisnęłam w nią kulą ognia, na co odpowiedziała tym samym. Arsen zrobił coś w stylu kuli obronnej z powietrza.

- Niech pani jej nic nie robi! - odezwała się ta mała

- Co? - zdziwiłam się i spojrzałam na innych ludzi

- Ona jest po ich stronie, ale jest dla nas dobra. Uwolniła kilku ludzi ... - odpowiedziała kobieta

- Chcesz zdobyć ich zaufanie, a później znów i zamknąć? - odezwał się Arsen

- Nie jestem taka, chyba coś o mnie więcej wiesz Lar - uśmiechnęła się do mnie

Tylko Sandra i niektórzy z DA mówili do mnie Lar, ale czy na pewno to była ona? Zmieniła się ... nie przypominała wcale mojej siostry.

- Sandra? - spytałam

- Aż tak się zmieniłam - uśmiechnęła się - Krótkie to nasze spotkanie, ale musicie uciekać. Wymyślę coś, że udało wam się uciec ... - powiedziała

- Ale ja właśnie przybyłam tu żeby cię odszukać ...

- Nic mi nie jest, bądź cały czas w DA. Może kiedyś sama ucieknę z WH i dołączę tam ... wyjdźcie tylnymi drzwiami. Szybko! - zawoła, a ludzie jak kazała szybko zaczęli się rozbiegać

Nie rozumiałam co ma znaczyć zachowanie mojej siostry.

- Lar ... jeszcze to - podała mi teczkę - Wszystko o WH, o ich pomieszczeniach, które znają tylko wtajemniczeni - pomachała mi na pożegnanie i znikła

Byliśmy na zewnątrz, wszyscy się rozproszyli, tylko ja i Arsen staliśmy w bezpiecznej odległości od WH.

Arsen

Od Lisel CD. Gabierla

Moje nieodwierzanie szybko przemieniło się w strach. Jeśli on był z White Haze? Jeśli podstępnie mnie śledził? Wyraz jego twarzy nic nie zdradzał.
- Jesteś z White Haze? - wyjęłam nóż i zrobiłam dwa kroki w tył. Nie byłam pewna co zrobić. Stał zupełnie nie przejmując się moją osobą. Patrząc na mnie z obojętnością uniusł lekko dłoń, a ja dostałam w głowę czymś twardym. Czyżby władał nad jakimś żywiołem? Upadłam. Byłam przerażona, jednak chwilowo ogłuszona przez co nie miałam jak uciec. Oparłam się na dłoniach gdy on akurat podszedł do mnie, złapał i podniósł.
- To siedziba Dark Avatar? - Nie zważając na to co powiedział walnęłam go w krocze i wykorzystując sytuację złapałam za głowę przykładając nóż do gardła. - Nie jestem z W...- Przycisnęłam ostrze, jednak szybko puściłam go i odeszłam pare kroków w tył.
- Ch-chesz dołączyć? - wzięłam głęboki oddech i stanęłam pewniej. - Władasz żywiołem...?
- Ziemia... Metal. - Wstał i otrzepał spodnie. Spojrzał na mnie z wyrzutami, przez co poczułam się bardzo głupio.

< Gabriel? xD Wiem, że krótkie, sry. >

Od Arsen'a C.D Lary

-Chcesz się włamać?- zapytała mnie Lar, gdy zacząłem skradać się do budynku.
-Masz jakiś inny pomysł?- zapytałem.
Ta nie odpowiedziała mi, to milczenie uznałem za ‘nie’ i ruszyłem dalej realizować swój plan. Byłem już tu kiedyś, wybiłem wtedy szybę w jednym z pomieszczeń, które częściowo znajdowały się w ziemi, wycwanili się, założyli kraty w oknach, szkoda, że tylko do pierwszego piętra…
-Jacy idioci – mruknąłem pod nosem gdy zobaczyłem, że jedno z okien jest otwarte. Chociaż okno to złe określenie, to raczej wielkie ekrany, lub ogromne lustra weneckie… Otwierały się jak w samochodach.
-Widzisz to okno? – zapytałem Larę a ta przytaknęła – Ja się tam nie zmieszczę, podsadzę cię i otworzysz je bardziej ok. ?
-Okey, dam radę.
Złożyłem ręce w koszyczek i kazałem Larze aby w taki sposób weszła do środka, dziewczyna najpierw spojrzała czy teren jest czysty, następnie wślizgnęła się do pomieszczenia. Po chwili okno otworzyło się, niestety musiałem użyć żywiołu aby się wspiąć.
-Co teraz? – zapytała Lara.
-Szczerze? Nie mam pojęcia… Wydaje mi się, że twoja siostra nie przyłączyła się do nich z własnej woli, może ktoś ją zmusił, manipulował nią?
Lara milczała. Wiem gdzie WH trzyma więźniów, bo właśnie tam byłem ostatnim razem, ale nie wiem gdzie mamy szukać siostry Lary …
-Sprawdźmy może najpierw cele? Wiem jak się tam dostać, byłem tu wcześniej…
Dziewczyna zgodziła się i bez słowa ruszyła za mną.

Lara ??

Od Gabriela do Lisel

Zmarszczyłem nos i przycisnąłem dziewczynę do ściany. Tak naprawdę trochę wahałem się, co z nią zrobić. Mógłbym ją komuś wydać, lub zostawić. Po jej policzkach spływały krople potu, a oczy świeciły i drżały. Zdałem sobie sprawę, że chyba jednak za dużo dziś wypiłem.
- Następnym razem uważaj, nakryją Cię – Warknąłem i puścił jej szyję.
Znikłem w cieniu z jakiego wyszedłem na początku, wsiadłem na motor i odjechałem.
*Następnego dnia*
Z rana, zupełnie niezauważalnie wyskoczyłem na dach niedużego, opustoszałego domku i znalazłem się w dzielnicy, w jakiej miałem się pojawić. Doszły mnie słuchy o niejakim Dark Avatar. Niezbyt lubiłem chwalić się tym, że mam nadludzką moc, ale też z wielkim trudem chowałem to w sobie. Wchodziłem do każdego budynku, aby znaleźć siedzibę członków owej organizacji. Nagle, gdy już powoli traciłem nadzieję popchnąłem lekko butem stare, spróchniałe drzwi moim oczom ukazał się nowoczesny pokój z setką bajerów. Pierwszą osobą, którą zobaczył była ona.. Dziewczyna, którą wczoraj widział.. Zacisnął zęby, a ona spojrzała na niego z lekkim niedowierzeniem.
<Liesel> Tralalala xd>

Od Elizabeth CD. Felix'a

-Nie moja sprawa? Ach tak?

- No błagam, wystraszyłeś mnie.

-No, zaskakuje mnie to. -  Chłopak wstał z krzesełka. – Mi kazałaś wyjawić swój sekret, o tej mocy, a sama coś ukrywasz. Co do cholery może to być?

- Przepraszam, na razie nie mogę ci powiedzieć. – Uśmiechnełam się.

- Och, Czyli się nie dogadamy.

- Najwyraźniej nie. – Wyszłam z pomieszczenia i skręciłam w jakiś korytarz. Chciałam się schować, przemyśleć wszystko co zrobiłam. 

Zeszłam na najniższe piętro, miałam już wychodzić gdyby nie fakt, że usłyszałam coś pode mną. Zaczęłam szukać zejścia do piwnicy, której tak naprawdę nie powinno być. Ostrożnie chodziłam po trochę nietrzymających się płytkach. Niechcący nadepnęłam za mocno na jedną z nich i zjechałam na dół, gdy podłoga się zawaliła. Miałam nadzieję, że nie było tego aż tak słychać, NO BA! Modliłam się o to. Cokolwiek było wcześniej na dole, teraz mogło uciec i nici z tego że zeszłam w dół.

Zerknęłam na górę i zdałam sobie jak nisko się znajduję. Od powierzchni dzieliło mnie  z 20 Metrów. Miałam szczęście, że nic sobie nie złamałam, ale zauważyłam że krwawię. Bo to jednak moje najmniejsze zmartwienie. Wyjęłam z kieszeni nóż i chustkę, którą zgrabnie pocięłam. Obwiązałam swoją ranę.  Teraz szłam jak najciszej się dało. W głębi „piwnicy” było ciemno. Zapaliłam zapalniczkę. Dzięki niej mogłam omijać rzeczy,  o które mogłam się zabić.

Po dłuższej chwili chodzenia, natrafiłam się na drzwi do kolejnego pokoju.  Delikatnie je otworzyłam, liczyłam, że to nie w tym pomieszczeniu są nieproszeni goście. Miałam rację. Nikogo tam nie było. Zaczęłam się rozglądać. Pokój był całkiem duży, a w nim były same stare rzeczy. Modele sprzed kilkunastu lat. Czyli ktoś musiał tam pracować. Nie uśmiechało się to.  Wyszłam z pomieszczenia całkiem szybko, kolejnymi drzwiami. Powtórzyłam penetrowanie pokoi kilka razy, aż w końcu usłyszałam jakieś rozmowy w moim kolejnym celu.  Chwyciłam pistolet i naboje. Załadowałam go.

Ktokolwiek był w tym pokoju raczej nie był moim przyjacielem. Gdy zaczęłam otwierać drzwi, w końcu mogłam usłyszeć dokładny temat dyskusji. Po głosach doszłam do wniosku, że w pokoju jest około trzech osób. Nie wiedziałam się w co pakuję, ale musiałam zrobić coś nie tak, ponieważ drzwi o które się opierałam otworzyły się. Odskoczyłam do przodu. Przy okazji wyminęłam osobę, która załatwiła mi to „piękne wejście”

- No zaj€biście. – Prychnęłam i wycelowałam w najbliższą mi osobę.  Dopiero teraz zauważyłam że były mi to znajome twarze. – Serio? NAWET TU JESTEŚCIE?

- Lizzy! Jak ja cię dawno nie widziałem! – Chłopak stojący po mojej lewej podbiegł do mnie i przytulił mnie.

-Nie chcę nic mówić, ale… Billy jesteśmy teraz wrogami.

- Nie, nie zgadzam się na to. Jesteś moją małą siostrzyczką. – Chłopak pogłaskał mnie po głowie.

- No okej, co najważniejsze. Co tutaj robicie?

-Ach, no tak. Znaleźliśmy naszą dawną przyjaciółkę. Mieliśmy cię wziąć, ale natrafiliśmy na ciekawą piwnicę. – Dopowiedział kolejny chłopak. Był on blondynem.

- Czy Główne siły waszej organizacji o tym wiedzą? – Modliłam się o to by nie.

- Nie,  przynajmniej na razie. – Billy oparł się o moją głowę.

- To co? Idziesz z nami? Działajmy jak kiedyś… Wtedy było tak fajnie. – Blondyn, który wypowiedział się wcześniej, teraz zaczął do mnie podchodzić.

- Chłopaki, tamte czasy… Przykro mi. Nie mam zamiaru znów należeć tam. – Odtrąciłam Bill’ego i ponownie namierzyłam pistolet. – Trzymajcie się od Dark Avatar z daleka!

- Och, czyżby? A czy ostatnio nie spoufalałaś się z jednym z naszych ludzi? – blondyn uśmiechnął się arogancko.

- Spadaj! – Strzeliłam i trafiłam w ramię chłopaka. – Przestanę być miła.

- Naprawdę sądzisz że to dobre wyjście? Jest nas trójka, a ty jesteś jedna. Plus… ja i Billy jesteśmy magami. – Przełknęłam ślinę.

-Niczego nie żałuję. – Szybkim ruchem wzięłam swój scyzoryk i podbiegłam te kilka kroków do Billego. Zamachnęłam się, ale poczułam potworny ból w plecach. – Chyba mam deja vu. - Opamiętałam się i pchnęłam powietrze, które było na tyle ostre i przecięło kamień.  

Billy pchnął mnie ogniem i tym sposobem wylądowałam uderzając o jakąś kolumnę. Wiedziałam, że samym powietrzem nic nie zdziałam. Nie zostało mi nic jak załatwienie wody, bądź władanie nad krwią.

Płynnym ruchem zaczęłam kierować krwią Billego,  a dzięki temu przejęłam jego ciało. Ukręciłam mu rękę, a ten w bólu upadł na ziemię. Blondyn zaczął miotać skałami w moją stronę.  Jednak nie dotarły do mnie. Ktoś je odepchnął. Był to białowłosy.

Pierwszy raz cieszyłam się, że go widzę.

<Felix?>

Przepraszam, że tak długo:c

Od Lary CD. Arsen'a

- Nic - powiedziałam patrząc się na Arsen'a - Wszystko jest dobrze
- Kłamiesz ... - powiedział - Nie chcesz, nie mów - odwrócił się i odszedł
Zamknęłam się w swoim pokoju, położyłam się na łóżku i wszystko rozmyślałam. Czemu siostra mnie zostawiła samą, a dołączyła do White Haze? Z własnej woli na pewno by tego nie zrobiła, musiał ktoś ją zmusić. Musiałam się dowiedzieć więcej na ten temat. I czy ona żyje. Otowrzyłam szafe i wziełam z niej jakieś ciuchy, które nie rzucały się w oczy i nie wyglądałam w nich na maga. Spiełam włosy fikuśnie i zarzucając torbę na ramię wyszłam przez okno. Byłam już na dole.
- Drzwiami trudniej? - usłyszałam za sobą głos Arsen'a
- Czego chcesz? - prychnęłam - Śpieszy mi się
- Wiesz dziwnie się zachowujesz, mów co jest?
- Sprawy rodzinne, moja ciotka zachorowała, więc muszę do niej iść
- To czemu niby wymykasz się przez okno? - cały czas zadawał pytania
- Bo jest szybciej, muszę iść - odbiegłam, ale ten używając żywiołu znalazł się przede mną
- Misja na własna rękę? - nie wiem jak to on zrobił, ale trzymał w rękach moją torbę i wyjął z niej kartki na których miałam wszystko napisane o WH
- Oddaj! - wyrwałam mu kartki i torbę - To nie twoja sprawa, chodzi tu o moją siostrę.
- Wiesz ... gdyby więcej osób poszło z tobą było by bezieczniej i więcej informacji o WH można było by się dowiedzieć, a ty poszłabyś szukać swojej siostry
- A czy są jacyś ochotnicy?
- No ja mogę iść - uśmiechnął się
- No dobra, ale nie używaj żywiołu - powiedziałam
Musieliśmy przejść na drugi koniec miasta. Chodziliśmy skrótami jakimi się dało, ale był kawał to siedziby WH.
- A masz wogule jakiś plan?
- Eeeee ...
- Wiedziałem - pokręcił głową

Arsen ?

Od Baris

Sądząc po ruchu słońca, już drugi dzień jestem w tej dziwnej,murowanej dżungli. Dni są tutaj dziwnie krótkie. 

Beznamysłu idę wzdłuż dziwnych, ciemnych pasów z białymi liniami. Spoglądam na ludzi, których mijam.. Wszyscy noszą równie dziwne, bure stroje. Nic nie wygląda tak jak kochany biegun północny. Wszystko jest dziwne, jakby z innego świata.
Rozglądam się dookoła i nadal nie wiem czy to ten sam świat. Obok mnie przemieszczają się różnokształtne, małe góry o dziwnym połyskującym kolorze.
Chaty są tu niezwykle wysokie i duże. Zadziwia mnie ich ilość okien.
Jakiś czas potem zaglądam miedzy dwie duże chaty. Na końcu stoi całkiem spora, słomiana szopa. Podchodzę bliżej, jest tu dość ciemno.
Oczywiste jest,że oświetlam sobie drogę małym płomyczkiem.
W pewnym momencie dziwna brama otwiera się, a ze środka wychodzi postać, a za nią druga.
Instynktownie chowam się za jakimś dużym, błyszczącym głazem. W pogotowiu trzymam płomień.
Czuje się trochę jak na biegunie, zupełnie jakbym broniła wioski przed niedźwiedziem.

(Ktoś dokończy?)

Od Lucy

Było już późno. Na ciemnym niebie zaczęły już pojawiać się nieśmiało pierwsze gwiazdy. Lucy poprawiła halkę podszywaną różową falbaną i rozejrzała się. Jej oczom ukazały się poniszczone budynki i niedziałające latarnie, jedynie w jednej z nich słabo połyskiwała żarówka.
- Nie wierzę, że to jest tutaj – mruknęła i ruszyła jedną z zaniedbanych uliczek.
Na jej bladych rękach pojawiły się ciarki. To miejsce przyprawia ją o dreszcze. Zdecydowania wolała rozświetlone główne ulice. Jedyną żywą istotą, którą ujrzała był czarny kot, który przebiegł przez jej drogę. Przyniesie jej to pecha? Jeszcze się okaże. Chłodny wiatr zawiał z północy, a dziewczyna obróciła się gwałtownie w stronę najwyższego budynku w okolicy.
- To może tutaj? - powiedziała sama do siebie i ruszyła w stronę budowli, która już na wstępie przerażała swoim wyglądem. - Tu musi być ich siedziba.
Nagle do uszu Lucy dobiegł podejrzany odgłos. Przestraszyła się, ale postanowiła zachować zimną krew, ścisnęła nadgarstki i zgryzła delikatnie wargi, mając nadzieję, że to tylko jej wyobraźnia. Nagle poczuła czyjąś rękę na ramieniu, w tym momencie serce podskoczyło jej do gardła.

Od Arsen'a CD. Lary

Zebraliśmy się w dość sporej sali, było tam sporo magów, niewielu z nich znałem, właściwie to tylko Larę… Wszyscy rozsiedli się wygodnie na kanapach i krzesłach, ja zaś wziąłem jedno, odwróciłem je tak aby oprzeć ręce na oparciu i usiadłem słuchając uważnie.
-Dobra ludzie, mamy wam coś bardzo ważnego do zakomunikowania więc słuchać. –zaczęła głośno przyjaciółka Lary.- Lara dokładnie opowie wam o co chodzi.
-Dziś mogłam podsłuchać pewną rozmowę ludzi z White Haze, wynikało z niej, że nas szpiegują i są blisko odkrycia naszej kryjówki. Zwołałyśmy was tu aby przekazać, że musimy zachować szczególną ostrożność, postarajcie się nie używać magii poza terenami DA, przynajmniej na jakiś czas… Chwilowo nie będziemy organizować żadnych akcji – na ten komunikat cała sala zaczęła buczeć… - Cisza! Wolicie przypłacić życiem? To już koniec ogłoszenia, zmykać do pokoi. –Zakończyła spotkanie Lara.
Wszyscy rozeszli się do swoich sypialni, niektórzy byli wyraźnie niezadowoleni…
Oparłem się o ścianę i czekałem na Lar, bawiąc się sztyletem.
-Masz niezłą dykcję – powiedziałem do niej gdy już skończyła dyskusję z Lizzy.
-Kpisz ze mnie?- zapytała lekko podenerwowana.
-Nie śmiałbym.- Odpowiedziałem nadal wesoło.
Dziewczyna jednak odwróciła się ode mnie obrażona.
-Hej! Co jest?- zapytałem i szybkim krokiem dogoniłem ją.

Lara ??

Od Lary CD. Percy'ego

- O czym ty mówisz? - spytałam go, chciałam trochę zbić go z tropu

- Eeee - nie wiedział co powiedzieć i stał bezczynnie

Podeszłam bliżej niego, ale zachowywałam dystans gdyby do głowy mu nie wpadł pomysł użycie katany.

- Mag wody, który chce dołączyć do jakiejś organizacji ... - zaczęłam mu bardziej się przypatrywać cały czas powoli się przybliżając

- Czy to jakieś żarty?! - krzyknął, a po chwili dostał ode mnie wodą w twarz - Bardzo śmieszne ... - starał się być opanowany

- No jasne, możesz dołączyć - powiedziałam śmiejąc się - Lara jestem

- Percy - powiedział - I po co ci było robić sobie żarty?

- Zabronisz mi? - zrobiłam smutno minę i się odwróciłam - Powinieneś wiedzieć wczesniej z kim masz doczynienia, zanim będziesz prosił o dołączenie do organizacji. A co by było gdybym była z White Haze? Też byś chciał tam dołączyć?

- Powiedzmy, że wiem o waszej organizacji więcej niż sobie myślisz, to jak? Będzisz tak stać i patrzeć się na mnie czy pokażesz mi DA ?

- Nie musisz mówić dwa razy - powiedziałam

Przeszliśmy przez tajne przejście i po chwili zamknęło się za nami.

- A czemu odszedłeś od rodziny? - spytałam

- Prywatne sprawy - odpowiedział

- Ciągle to samo słysze - westchnęłam

Byliśmy już w środku. Było cicho, gdzie wszystkich wywiało?

- No więc rozgość się - powiedziałam wchodząc na górę po schodach - Na piętrze są pokoje, wybierz sobie jeden jakiś wolny

- Nie ... wiesz wybiore zajęty - burknął idąc za mną

Podeszłam do okna i po chwili byłam na parapecie z drugiej strony.

- A ty gdzie idziesz? - spytał

- Prywatne sprawy - pokazałam mu język i zeskoczyłam na dach, odwróciłam się i zobaczyłam go w oknie - Idziesz? - spytałam

- Po co mam z tobą gdzieś iść?

- Pokażę ci miasto i trochę opowiem o DA - powiedziałam czekając na niego - Ale jak nie chcesz to siedź sobie i się tu nudź sam, jeszcze ktoś cie weźmie za szpiega - dodałam - To jak? A może boisz się ...

Percy :P

Od Percy'ego

- Pokaż na co cię stać! - krzyknął mój starszy brat trzymając w ręce zakrwawioną katanę
Krew na katanie była moja. Kolejny raz go poniosło i ugodził mnie w lewe ramię, w prawdzie rana nie była poważna ale cholernie bolała. Dysząc ciężko stałem po drugiej stronie wielkiego pomieszczenie w którym odbywały się treningi, w lewej ręce trzymałem czystą katanę. Oparłem się o ścianę po czym dotykając ranę zamknąłem oczy, po chwili je otworzyłem. Krzyknąłem głośno i biegnąc w kierunku swojego brata zacząłem wymachiwać kataną. Gdy dwa ostrza zderzyły się ze sobą, malutkie iskierki wzleciały w górę. Walka była czymś jak taniec, pełno obrotów, skłonów i wyskoków, jak jakiś magiczny rytuał. Przeciąłem powietrze mieczem, nie spodziewałem się napotkać oporu, tym oporem było ramie mojego brata. Ten głośno krzycząc upadł na ziemię.
-Oszalałeś!? - krzyczał - ja cię drasnąłem z kilka razy lżej!
Upuściłem miecz i wybiegłem z sali wołając kogoś żeby nam pomógł. Po chwili do pomieszczenia wbiegła nasza babcia ze służką, te zaniosły rannego brata do innego pomieszczenia. Gdy do sali wszedł ojciec, ze zezłoszczonym spojrzeniem walnął mnie w całej siły w twarz. Zachwiałem się odwracając wzrok od ojca, czułem wyrzuty sumienia.
-On..sprowokował mnie...ja nie miałem zamiaru.
-Milcz! Przynosisz wstyd rodzinie, twoje zdolności magiczne...powinny być o niebo lepsze! Już twoja trzynasto-letnia siostrzenica ma lepsze wyniki w posługiwaniu się magią!
Spojrzałem na niego, był cały czerwony, nie mogłem znieść jego spojrzenia więc podniosłem miecz wsadzając go w pochwę po czym opuściłem salę treningową.
<Tydzień później>
Z kubkiem gorącego makaronu szedłem przez ulice miasta. Było już dawno po godzinie 23 jednak, ulice nadal były pełne. Skręciłem nieco w ciemniejszą uliczkę, były w niej dwie dziewczyny poprawiające swój makijaż. Ubrane w krótkie spódniczki i bluzki z dużym dekoltem ukazujące wielkie piersi. Kiedy zobaczyły że koło nich przechodzę zaczęły głupio chichotać, jedna z nich złapała mnie za rękę. Uśmiechnąłem się do niej głupio, ta zaczęła się do mnie przystawiać.
-Spieszy ci się? - zapytała cicho
-Niezbyt - odrzekłem puszczając oczko
-Masz ochotę..na coś szybkiego
Zaśmiałem się po czym wylałem całą zawartość swojego kubka na jej głowę, ta piszcząc odskoczyła do tyłu. Wzruszyłem ramionami po czym ruszyłem przed siebie. Według mojego informatora wiedziałem już gdzie kryjówkę mieli ci z Dark Avatar. Tylko dlatego tutaj przyjechałem, miałem zamiar ich znaleźć i dołączyć do ich grona, można powiedzieć że byłem bardzo pewny siebie. Po godzinie byłem już na miejscu. W przeciwnieństwie do reszty miejsc w mieście to było ciche, aż za ciche. Stało tutaj kilka opuszczonych budynków, każdy kto by tutaj trafił mógłby się zorientować że w tym miejscu znajduje się jakaś baza, to dilerów lub miejsce spotkań przeróżnych gangów których było w tym mieście wiele. Stanąłem przy jednej ze ścian budowli dotykając dłonią zimnej cegły. Przymknąłem oczy, otworzyłem je dopiero wtedy gdy usłyszałem szuranie za sobą. Nie odwracając się nadal nasłuchiwałem, po chwili ktoś przystanął, czułem spojrzenie czyiś oczu na swoich plecach. Odwróciłem się i zobaczyłem przed sobą ładną dziewczynę, z brązowymi włosami. Wpatrywała się we mnie podejrzliwie, w ręce trzymała nóż, spojrzała na moją twarz po czym na katanę u mojego boku.
-Nie jestem szpiegiem - powiedziałem widząc jej napiętą postawę
-Skąd mam ci wierzyć?
Uniosłem lewą rękę, nad moją dłonią zaczęły tańczyć kule wody. Uśmiechnąłem się do dziewczyny sprawiając że kule zniknęły. Dziewczyna zaczęła mi się przyglądać, przymrużyła oczy lecz po chwili uśmiechnęła się, uśmiech był wręcz niezauważalny.
-Co tutaj robisz...i skąd pochodzisz?
-Może zaczniemy skąd pochodzę..kojarzysz Południowe Plemie Wody?
-Tak..jesteś jego członkiem?
-Powiedzmy, jestem z nim spokrewniony ale jesteśmy jakby..ich członem, pochodzę z Plemienia Górskiego Potoku, moja prapraprapraprababka była córką wodza Południowego Plemienia Wody - uśmiechnąłem się wpatrując się w swój miecz - Tydzień temu uciekłem ze swojego rodzinnego domu, oni sami nie uznają tej organizacji za poprawną ale...ja sądzę inaczej, czy mógłbym do was dołączyć?

(Lara? Pozwolisz mi dołączyć? )

Od Liesel do Gabriela.

Szłam spokojnie ulicami niedaleko terenu White Haze. Nie przyciągałam specjalnie uwagi. Skręciłam w wąską uliczkę i po chwili znalazłam się przy wielkiej opuszczonej kamienicy, o której prawie nikt nie pamiętał. Była 'odgrodzona' od świata przez budynki, które zostały zbudowane naokoło niej. Usiadłam na schodach, które prowadziły do wejścia. Tego wieczora nie miałam nic do zrobienia, więc postanowiłam przyjść w to pamiętne miejsce. Rozejrzałam się. Byłam pośrodku podwórza, które ogradzał jeden budynek stworzony z 4 oddzielnych częsci. Nad dachem kamienicy było widać wystające wierzowce i bloki mieszkalne. To tu kiedyś uczyłam się panować nad swoim żywiołem. Księżyc świecił mocno. Wisiał na niebie okrążony tysiącem gwiazd jakby tóż nad moją głową. Kiedyś opanowałam tu coś niesamowitego... W czasie pełni jestem w stanie tworzyć wodę z niczego, tak samo jak lód. Wpatrzona na księżyc uniosłam lekko dłoń i wykonując jeden zgrabny ruch nad palcami pojawiła się woda, która po chwili zamieniła się w lód przypominający kształtem trzy strzały. Usłyszałam trzask. Nie głośny, ale jednak. Odwróciłam się w stronę, z której dochodził dźwięk. Przestraszona przestałam panować nad lodem, a strzały poleciały prosto w tamtą stronę. Było to miejsce akurat przyciemnione. Zauważyłam czarną, ledwo widoczną, masywną sylwetkę, która uniknęła właśnie zderzenia z lodem. Byłam wystraszona, bałam się, że to ktoś z White Haze. Nie byłam teraz w stanie kontrolować żywiołu, więc cofając się powoli małymi kroczkami sięgnęłam po nóż w tylniej kieszeni spodni. Nie ujawniając go oparłam się w końcu o ścianę, nie miałam już jak uciekać. Z cienia wyszła wysoka, męska sylwetka. Facet był co najmniej o 30cm ode mnie wyższy, nienawidzę swojego wzrostu... Jego muskuły przyprawiały mnie o dreszcze, ponieważ sama nie mam szans walczyć z nim na siłę. Musiałam liczyć na swoją zręczność. Na jego twarzy widniały zadrapania, ślady po krwi i blizny. W ustach trzymał papierosa. Podszedł spokojnie, wyjął peta i wypuścił z ust wielką chmurę dymu. Rękawem wytarł czoło tzn. ślady krwi. Wyrzucił papierosa i przybliżył się jeszcze bardziej. Byłam przerażona. Nie miałam z nim najmniejszych szans. Chciał złapać mnie za ramię, jednak ja szybko wywinęłam się i przebiegłam pod jego nogami, po czym wywijając nożem krzyknęłam:
- Trzymaj się ode mnie z daleka! - starałam się, by mój głos wydawał się być groźny, jednak moja natura była inna, a emocje zawładnęły mną totalnie - mój głos drżał tak jak ja cała.
- Nie mam ochoty się z tobą bawić w podchody - przełknęłam ślinę i znów zaczęłam się cofać. Podszedł i złapał mnie za gardło. Poddałam się mu... Tak po prostu. Jestem żałosna... Bałam się powiedzieć mu, że jestem z Dark Avatar. Przemieżył mnie wzrokiem.
<Gabriel?>

Od Felix'a CD. Elizabeth

Mieliśmy zamiar odpocząć i położyć się. Kiedy Elizabeth wychodziła z głównego pomieszczenia jej telefon zadzwonił. Z lekką niepewnością wyjęła telefon z kieszeni i odebrała. Uśmiechnęła się do mnie sztucznie, by dać znak, że to nic takiego i zamknęła za sobą drzwi.
- Halo? - Było słychać jak zaczynają rozmowę. Podszedłem do drzwi i starałem się podsłuchiwać. To było żałosne. Nie powinienem tego robić. Zapukałem do drzwi. Dziewczyna nie dała znaku, pewnie była zasłuchana w to, co mówi jej być może znajomy. Otworzyłem powoli drzwi i wszedłem. Lizzy najwyraźniej nie słyszała jak wchodziłem, bo gdy położyłem rękę na jej ramieniu aż podskoczyła ze strachu, wywinęła się i wykrzywiła mi rękę dla obrony. Komórka wypadła jej z rąk. Gdy zobaczyła, że to tylko ja, rzuciła się za komórką. - Tak! Tak, przepraszam, już jestem... - Rozmowa bardzo mnie ciekawiła, jednak na moje nieszczęście to osoba po drugiej stronie mówiła więcej. Usiadłem na krześle obok i z hermetycznym spokojem przyglądałem się jak Lizzy dziwnie się zachowuje. Bała się spojrzeć mi w oczy. Odpowiadała szybko i pojedynczymi zdaniami. - Do zobaczenia...
- Do zobaczenia? - Mruknąłem i podniosłem się z krzesła.
- Co ty wyprawiasz? To nie twoja sprawa!
< Lizzy? >

Od Lary CD. Arsen'a

- O Dark Avatar - powiedziałam - Mówili, że ich szpiedzy prawie mieli naszą kryjówkę. Trzeba powiedzieć o tym Lizzy - przyspieszyłam kroku, Arsen zaczął również iść szybciej. Chwilę później byliśmy w bazie. Zostawiając Arsen'a na dole wbiegłam po schodach i stanęłam przed pokojem Elizabeth.
- Lara? - odwróciłam sie i zobaczyłam Lizzy
- Właśnie chciałam z tobą pogadać - powiedziałam i zaczęłam opowiadać całe zdarzenie
Dziewczyna słuchała wszystkiego uważnie.
- Coś bardzo szybko zaczęli się przemieszczać blisko naszej kryjówki - powiedziała do mnie i do samej siebie
- No bo ich szpiedzy ... - gestem ręki kazała mi przestać mówić
- Niech nikt nie wychodzi z budynku jak na razie, przedyskutujemy wszytsko - wyszyśmy z jej pokoju
Lizzy zeszła po schodach, a ja zaczęłam iść wzdłuż korytarza patrząc się na drzwi. Szukałam drzwi pokoju, w którym mieszkał Arsen. Chwile sobie chcieć przypomnieć stanęłam przed jednymi i nagle otowrzyły się drzwi, w których właśnie stał Arsen.
- Jakie ja mam szczęście - pomyślałam - To jak, już rozpakowany? - spytałam kukając przez drzwi
- Tak - powiedział zamykając je
- A będzie małe zebranie za chwile - powiedziałam - więc nikt nigdzie nie wychodzi - udałam się dalej korytarzem, mój pokój był na samym końcu.
- Dobra, dzięki za informacje - odwróciłam się i zauważyłam, że on właśnie już zchodzi na dół
Weszłam do swojego pokoju, ciasny ale przynajmniej własny. Wiełam przebrałam się i zeszłam na dół, gdzie połowa nas już tam była. Inni po chwili też złazili lub z zewnątrz nie wiedząc o zebraniu przychodzili zdziwieni.

Arsen lub Elizabeth dokończ

Od Narcise CD. Felix'a

Spoglądałam co jakiś czas na chłopaka, idącego obok mnie w ciszy. W którymś momencie usłyszałam głosy. Wytężyłam zmysły. Nie ufałam ludziom, szczególnie od czasu pojawienia się szpiegów w Dark Avatar. W którymś momencie wpadła na mnie Kassandra. Zmarszczyłam brwi.
~ Och, Narcise. - Uśmiechnęła się lekko, po czym przeniosła wzrok na chłopaka. - I...
- Felix. - Dokończył, podając jej dłoń.
Odwzajemniła gest.
- David skończył z tym całym waszym pendrive'm. - Powiedziała na tyle cicho, byśmy tylko my to mogli usłyszeć. - Wiele z tych plików to fałszywki. - Wyciągnęła urządzenie i podała Felixowi. - Niestety, nie wiemy które.
- I tak dobrze, że mamy tyle. - Uśmiechnęłam się. - Patrz, odzyskałeś dane. - Zwróciłam się do Felixa.
Mruknął coś niezrozumiale.
- Kręci się tu dużo członków White Haze. - Ostrzegła po chwili. - Wiatr przynosi, że może nawet około 20.
- Tyle przy naszej siedzibie? - Chłopak zmarszczył brwi. - Lekko podejrzane.
- Nie lekko, ale bardzo. - Odparłam jakby do siebie.

<Felix? Nuda, więc odpowiem >

Od Kass do Arsena

Spojrzałam na monitor laptopa. W głowie wciąż miałam słowa siostry. "Mówiłam Ci, Powtarzałam..." i tak w kółko. Obkręciłam się na obrotowym krześle, po czym przysunęłam się bliżej laptopa. Położyłam dłonie na klawiaturzę, i przez chwilę po prostu je tak trzymałam, po czym zaczęłam wpisywać kody.

***

~ Ch0lera! - Syknęłam, uciekając przed członkami White Haze.
Namierzyli mnie przez lukę w serwerze. Mruknęłam parę niecenzuralnych słów, za które już dawno dostałabym po głowie od brata, po czym przeskoczyłam przez mur, lekko kładąc jedną dłoń na murze i przerzucając przez niego nogi. Na szczęście nie zrobiłam włamu w siedzibie Dark Avatar. Nie powiem, wkurzyliby się gdyby mnie ci namierzyli... co właśnie się stało. Gdzieś w pobliżu usłyszałam ciężkie odgłosy kroków - nie White Haze - lecz inne, obce. Zamknęłam oczy i skupiłam się na nich. Nadal z zamkniętymi oczami nakazałam wiatrowi żeby wskazał mi drogę. Już po chwili byłam przy wysokim mężczyźnie o brązowych włosach.
~ No hej. - Uśmiechnęłam się lekko. - Słuchaj, nie wiem, czy jesteś księciem na białym koniu, bez czy kimś tam jeszcze. Serio, nie oto chodzi. Po prostu goni mnie banda idiotów i potrzebuję trochę pomocy.

<Arsen?> 

Od Arsen'a CD. Lary

Grzebałem w torbie szukając broni, znalazłem już jeden z pistoletów i odłożyłem go na murek dalej grzebiąc w torbie.
-Jest – powiedziałem i wyciągnąłem z bagażu ostry jak brzytwa sztylet.
Schowałem go za pas i wziąwszy do ręki broń odwróciłem się do Lary. Uśmiechnąłem się szeroko.
- W takim razie idziemy. Skradać się umiesz więc nie muszę się martwić o to, że nas usłyszą co nie?- zapytałem nadal szeroko uśmiechnięty.
-Nie usłyszą nas chyba, że masz zamiar ciągle tyle gadać.- odgryzła się dziewczyna.
Przeładowałem broń i ruszyłem przodem, przykucnąłem za kontenerem, byłem bliżej rozmówców, ale nadal nie wiele słyszałem. Z ich paplaniny udało mi się tylko wywnioskować, że mówią o White Haze, a dokładniej o tym, że White Haze kogoś poszukuje. Nie za bardzo wiedziałem jaki jest ich główny cel, owszem chcieli oni władzy, ale moim zdaniem to nie było wszystko. Próbowałem wsłuchać się w rozmowę ale jakoś mi to nie wychodziło, nie potrafiłem się skupić… Lara jednak wydawała się być bardzo zafascynowana ich rozmową, słuchała uważnie, lecz nagle się zaniepokoiła. Posłałem jej pytające spojrzenie a ta pociągnęła mnie za ramię i zmusiła do ucieczki z zaułka. Wybiegliśmy stamtąd szybko. Dopadłem moją torbę, przerzuciłem ją przez ramię i ruszyłem za Lar. Coś mi nie pasowało, czemu tak szybko się zmyliśmy?
-O co chodzi?- zapytałem.
-Nic nie słyszałeś?- zdziwiła się.
-Twoje towarzystwo sprawia, że nie mogę się skupić. –rzuciłem aby się odgryźć i uśmiechnąłem się łobuzersko- To jak, powiesz mi o co chodzi?

Lara ??

Od Lary CD. Arsen'a

- No nie mam nic do roboty ... - uśmiechnęłam się i podeszłam wolniej do niego - A twoje rzeczy znajdują się ... ?
- W domu, to chyba oczywiste - spojrzał się na mnie
- No tak - odgarnęłam włosy
Wyszliśmy na zewnątrz. Wokół naszej kryjówki w oddali już budynki inne zaczynały bardzo świecić. Szliśmy tak w ciszy, gdy Arsen zaczął mówić.
- Od kiedy należysz do Dark Avatar? - spytał
- Hm, już trochę czasu. Dokładnie to nie pamiętam - westchnęłam - Ale grupka się rozrasta
Wreszcie doszliśmy do poprzedniego domu Arsen'a. Całkiem całkiem się prezentował. Arsen wszedł do środka i po chwili wyszedł z plecakiem i torbą.
- No to - uśmiechnął się
- Szybko ci pakowanie zeszło, miałeś wcześniej zamiar gdzieś jechać?
- Mniej więcej - powiedział patrząc gdzieś w dal
- Opowiedz coś o sobie więcej ... - powiedziałam bez zastanowienie
- Hm? - widać wyrwałam go z zamyślenia
- Opowiedz coś o sobie - powtórzyłam
-  Później, gdy już będziemy w naszym budynku może coś więcej o sobie opowiem - zarzucił torbę na ramię
- Może ci pomogę z tymi rzeczami ...
- Dziewczyna mi chce pomagać z noszeniem rzeczy - spojrzał się z zaciekawieniem na mnie - Ciekawe
- Emm ... no tak - powiedziałam pewniej
- Nie jest to aż ciężkie, dam radę - uśmiechnął się i zrobi kilak kroków w przód, a ja po chwili zaczęłam dorównywać mu kroku
Minęliśmy kilka zakrętów, uliczek, sklepów. Nagle w jednym z zaułków była jakaś afera pomiędzy ludzmi, ale nic nie było słychać. Pewnie był tam jakiś mag, który zawdzięczył im ochronę, aby nikt nie słyszał o co im chodzi. Widziałam, że Arsen był zaciekawiony o czym mogą rozmawiać.
- Chyba nie chcesz się isć podsuchiwać, jak cię zauważą to nie wiadomo co z tobą zrobią ... - spojrzałam się na niego, a ten się zaśmiał
- A co? Martwisz się o mnie? - spytał ze śmiechem
Opuściłam wzrok i przez chwile nic nie mówiłam. Widać Arsen czekał na odpowiedź, gdyż stanął i odłożył torbę na murek szukając coś w niej.
- Nie - powiedziałam chłodno - Więc jeśli idziesz podsuchiwać to ja też idę, nie będę stała tak bezczynnie - powiedziałam

Arsen?

Od Arsena C.D Lary

-Postaram się o tym zapomnieć- powiedziałem z chytrym uśmieszkiem na twarzy.
Dziewczyna szturchnęła mnie w ramię zgryźliwie.
-A to za co?- zapytałem powstrzymując śmiech, ta wzdrygnęła się udając niewiniątko.
Szliśmy w stronę salony gdzie znajdowali się inni Dark Avatar, dołączyłem do niech, bo wydaje mi się, że ich misja jest słuszna, White Haze pozwalają sobie na zbyt wiele… Pochodzę z poza miasta, mieszkaliśmy na uboczu i byliśmy bezpieczni mimo to ojciec za wszelką cenę chciał mnie szkolić, zupełnie jakby wiedział gdzie trafię, co za ironia. Pozostało mi już tylko wrócić po swoje rzeczy, w tym celi odwróciłem się na pięcie i ruszyłem ku wyjściu.
-a ty dokąd?- krzyknęła za mną Lara.
-Po swoje rzeczy…- odpowiedziałem odwracając się na moment.
-O tej porze? Oszalałeś?
-Hah, może ktoś znowu będzie potrzebował pomocy ? –zapytałem i szedłem dalej.
-Albo ktoś cię na tym złapie-powiedziała dziewczyna i dogoniła mnie.
-W takim razie chodź ze mną- powiedziałem i uśmiechnąłem się do niej.

Lara ??

Od Elizabeth CD. Felix'a

Na wstępie, przepraszam, że tak długo nie odpisywałam .-.

Felix siadł z motoru i wyminął innych. Podszedł do mnie.

- Nagrodami są dziewczyny.

-Wiem, dlatego je uwolnimy.

- Jedną już dostałeś.  – Prychnęłam.

- Zazdrosna? – Pogłaskał mnie po głowie. – Mamy już o jedną mniej do uwalniania. Nagrody dostają 3 pierwsze miejsca, więc Ja, ten czarnowłosy debil i mój znajomy. Znajomym się nie martwię, gorzej z tym od drugiego miejsca.

-Ach.. – Wypuściłam powietrze i zabrałam jego rękę z mojej głosy. – Trzeba teraz do niego iść. Ja pójdę, ty uwolnij te dwie pozostałe. – Odeszłam od niego i podeszłam do czarnowłosego chłopaka. Mężczyzna odwrócił się, a ja przeklęłam  pod nosem. Nie spodziewałam się, że spotkam osobę, którą już widziałam, a nie chciałam znać, na wyścigach.

- Co cię do mnie sprowadza?  - Chłopak miał satysfakcję. Podeszłam do niego, więc na pewno musiałam mieć jakąś sprawę.

- Proszę… Uwolnij swoją nagrodę.

- Nie.

-Co?

-No, a co będę z tego miał niby?  - Uśmiechnął się arogancko, a ja tylko przygryzłam wargę. – No widzisz. Chyba nic, no… Może małe ultimatum. Wypuszczę ją, a ty na przykład zabijesz tego białowłosego?

-No chyba cię poje- Przerwałam. Felix podszedł do nas. Podał rękę czarnowłosemu. – Robi się coraz mniej zabawniee~.

- I co? Wypuścisz dziewczynę? – Mężczyzna stojący przed nami zaśmiał się i pokiwał głową na tak. Gdy odchodził szepnął mi do ucha. – Będziesz mi coś wisieć. Rozumiesz Lizz, następnym razem nie będę tak miły.

- Znasz go?

-Trochę. –Odparłam. Miałam już dość wszystkiego. Ale nie… Oczywiście świat się na mnie uwziął.

- No, skoro załatwiliśmy wolność „nagrodom” to, opowiedz mi o swojej przeszłości.

- Ja pierrdolę. – Ugięłam się. – Nic innego do roboty nie masz?

 - Pamiętaj, mieliśmy zakład. – Chłopak złapał mnie za rękę i zaprowadził do jednego z garaży. Usiedliśmy na jakiś beczkach. – No, dawaj.

- Więc… - Usiadłam wygodnie. – Hm.. Żyłam jak żyłam, ale uciekałam z domu. Później byłam w organizacji, która pomagała ludziom, coś jak policja działająca w słusznej sprawie. Trochę się tam wydarzyło. – Zrobiłam smutną minę. – Nauczyłam się tam o świecie, o tym co się dzieje, tam również odkryłam mój żywioł i to tam… Nauczyłam się żyć. Ale..- Otarłam łzę, która wypłynęła mi z oka. Miałam nadzieję, że białowłosy nie zauważył tego. – Niestety na pewnej akcji… Ktoś nas zdradził i zabijali jednego za drugim. Ja i mój znajomy, ten czarnowłosy debil, uciekliśmy. I jakoś później się z Larą zmówiłyśmy i tak jakoś wyszło.

- Czy to wszystko co powinienem wiedzieć? – Uśmiechnął się do mnie.

- Hm… Tak. – Spojrzałam na niego.

- Czyli jednak coś ukrywasz. – Zaśmiał się. –Spytałem się „czy to wszystko co POWINIENEM wiedzieć”, czyli masz coś jeszcze.

Przemilczałam odpowiedź. Felix odwiózł nas do naszej kryjówki, oboje weszliśmy do naszego budynku. W końcu mogłam odpocząć. No, jeślibym mogła. Jeśli wtedy ten telefon nie zadzwonił, jeśli Felix by się nie uwziął by dowiedzieć się kto dzwoni o tak później porze…

<Felix?>

Od Lary CD. Arsen'a

- Może - powiedziałam kierując wzrok na faceta i leżącą dziewczynkę - Wiesz, że jeśli ktoś by cię zobaczył, że używasz żywiołu i doniósł to już po tobie? Przecież dlaczego jest już tam mało magów? Chcieli ich wytempić i nie wielu ludziom można ufać - wystawiłam do przodu rękę i po chwili na niej ukazał się płomień ognia
Arsen spojrzał się na początku na moją rękę, później na moją twarz, a ja lekko się uśmiechnęłam.
- Chodź, tu nie jesteśmy bezpieczni - pociągnęłam go za ramię
- Skąd mam pewność, że mogę ci ufać? - stanął i czekał na moją odpowiedź
- Nie zabiłam cię - westchnęłam - Chodź - znikłam za rogiem, ale czułam, że Arsen idzie za mną
Przechodziliśmy przez miasto zaułkami, wreszce dotarliśmy do kryjówki. Odrzuciłam w bok belki, które zasłaniamy drzwi i weszłam do środka. Arsen wszedł po chwili za mną i ze zdziwieniem, a za arzem z zachwytem zaczął się rozglądać po pomieszczeniu, po chwili poawiła się Lizzy.
- Kto to jest? - spytała patrząc się na przybysza
- Arsen, jest tu ze mną - powiedziałam - Jest magiem powietrza
- Em ... tak - powiedział po chwili
- Hmm, kolejny mag. Co powiesz na to, Arsen aby dołączyć do naszej organizacji? - zapytała
- Z chęcią, a co musiałbym robić?
- Pomagamy ludziom - Lizzy zaczęła wszystko wymieniać i opowiadać trochę o naszej oraganizaji, a ja w tym czasie wskoczyłam na kanapę i się na niej połóżyłam biorąc do ręki jakiś magazyn
- Lar weź pokaż wszystko Arsenowi i niech wybierze sobie jakiś pokój - spojrzałam się na nią zza magazynu i wstałam z kanapy - No to chodź
Udaliśmy się na piętro, gdzie każdy z nas miał swój własny pokój. Po szybkim namyśleniu Arsen wybrał sobie pokój.
- Wiesz co ... wybacz za tę akcje z nożem, poniosło mnie torchę - powiedziałam patrząc na niego

Arsen dokończysz?

Od Arsen'a

Życie stawało się coraz trudniejsze, ludzie tacy jak ja, czyli osoby, które potrafiły władać żywiołem jakoś sobie radzili, ale co z resztą? Byli bezbronni, władze miasta były bezlitosne dla wszystkich, którzy się im sprzeciwiali, najgorsze było jednak to, że cierpieli też ludzie niewinni…
Tego dnia byłem tak roztargniony, że nawet nie zauważyłem Kidy zaczęło się ściemniać. Było chłodno, miałem na sobie bluzę, szedłem wtedy zgrabiony z kapturem na głowie i rękoma w kieszeni, nie chciałem zwracać na siebie uwagi i sprowadzać kłopotów, niestety taki już jestem, że kłopoty same do mnie przychodzą.
Chciałem jak najszybciej znaleźć się w domu (to znaczy małej klitce składającej się z sypialni, kuchni i łazienki, bo na większe mieszkanie w centrum nie było mnie stać…), aby odpocząć. Właśnie miałem wyjść z zaułka na jedną z głównych ulic gdy usłyszałem krzyk. Nie potrafiłem przejść tamtędy obojętnie, musiałem coś zrobić. Ruszyłem w kierunku, z którego usłyszałem głos. Było tak jak się spodziewałem, krzyczała dziewczyna, właściwie to dziewczynka – miała góra 7 lat. Leżała na ziemi podczas gdy jakiś gościu kopał ją po żebrach, czasami po głowie… Nie zastanawiając się dłużej posłałem w jego kierunki witkę powietrza (czemu ja chodziłem po mieście bez prawdziwej broni?), mężczyzna dostał z niej niczym z bata i upadł na ziemię. Klika kroków i byłem przy nim, i znów wykorzystując żywioł zaatakowałem. Kątem oka dostrzegłem, że dziewczyna, którą miałem ratować nie żyje… zakatował ją na śmierć. Jej napastnik próbował uciec, ale nie udało mu się to, byłem szybszy. Jednym zwinnym ruchem wyciągnąłem mu z za pasa nóż i ugodziłem go nim w serce…
-Myślałeś, że ją zabijesz i nikt się nie dowie? Pomyłka koleś, życie za życie…- powiedziałem.
-No właśnie, życie za życie – usłyszałem za swoimi plecami kobiecy głos i poczułem chłód na szyi.
Jeszcze nigdy żadna kobieta nie próbowała poderżnąć mi gardła …
-Jemu się należało-wykrztusiłem i poczułem stróżkę krwi spływającą mi po skórze.-Zabił tą dziewczynkę!- krzyknąłem – I wątpię, że to było tylko morderstwo, władze miasta nic z tym nie zrobią więc czemu i ja mam stać wobec tego obojętnie.-opanowałem się.
Chwyciłem rękę dziewczyny i delikatnie odciągnąłem ją od mojego gardła, stałem z nią teraz twarzą w twarz.
-Mówiłem, że zasłużył- powiedziałem po chwili. – Jak masz na imię?- zapytałem.
-Lara- odpowiedziała zmieszana.
-Ja jestem Arsen. No więc Lara, długo mnie śledzisz?

Lara dokończysz?

Od Felix'a CD. Elizabeth

Lizzy stała przy torze z ironicznym uśmiechem, jakby była pewna, że nie dam rady wygrać. Wszyscy przygotowali się do startu. Rozejrzałem się, było paru gości, których trudno byłoby mi prześcignąć. Równie dobrze mógłbym pomóc sobie żywiołem, jednak chciałem wygrać uczciwie. Kobieta w krótkiej czerwonej sukience wyszła na środek podnosząc rękę z chorągiewką do góry. Opuściła ją szybkim ruchem, po czym motory zaczęły ją wymijać. Oczywiście ja byłem jednym z nich. Na początku łatwo było wyminąć resztę, jednak gdy na torze zaczęły się trudne zakręcy przeciwnicy zaczęli to wykorzystywać. Paru chcąc potrącić mnie sami wypadli z toru. Poprzez zwinność udawało mi się ich wymijać. Jeden jednak, zamiast starać się mnie pokonać jechał z dziwnym spokojem coraz bardziej przyśpieszając. Spojrzałem na czarno włosego faceta na motorze obok. Uśmiechnął się tylko złośliwie i wyprzedził mnie. Obydwoje staraliśmy się wygrać, wymijaliśmy się, jednak nie 'atakowaliśmy'. Chłopak był widocznie zbyt pewny siebie. Zbliżaliśmy się do mety. Wyprzedził mnie i to sporo. W ostatniej sekundzie udało mi się go wyprzedzić. Przekroczyłem metę. Zatrzymałem motor i z triumfem spojrzałem na Elizabeth, która patrzyła się na mnie z niedowierzaniem. Wokoło mnie zaczęli zbierać się ludzie. Podszedłem do Lizzy.
- Stawką są dziewczyny - szepnęła cicho ze złością.
- Spokojnie, uwolnimy je. - spojrzałem na 'nagrody' swojące na platformie.
- Jedna z nich jest twoją nagrodą... - powiedziała to z wielkim zażenowaniem i ironią.
- < Lizzy. .^. > -

Od Elizabeth CD. Felix'a

Jechaliśmy na motorze, całkiem szybko, ale oczywiście jeździłam czasem szybciej. 

- No to co? Powiesz mi w końcu? – Chłopak, naprawdę chciał wiedzieć gdzie byłam.

- Jeśli powiem to dasz mi spokój? – Felix przytaknął.

- Mogę powiedzieć, że… U starego znajomego. – Zaśmiałam się delikatnie. Teoretycznie nie kłamałam.

- Znów kłamiesz.

-Wcale nie. – przerwałam mu. – Właściwie…. – Zastanowiłam się chwilę dłużej. – Możesz wysadzić mnie na Ul. Sadowej? Muszę coś tak załatwić. – Białowłosy uśmiechnął się tylko.

- Sama chciałaś ze mną jechać, więc pojedziesz do końca.

 - Wysadź mnie albo skoczę teraz. To co robisz, nazywa się przymusem.

- To co robisz, nazywa się szantażem. – Prychnął cicho pod nosem.

-Achh. – Wypuściłam powietrze i wzięłam głęboki wdech. – No dobra, to po co jedziesz na te wyścigi?

- A po co się jeździ na wyścigi? – Zatrzymaliśmy się przed jakimś garażem.

- Och, czyli dziś nie na ulicy, która jest standardem?

-Dziś jest troszeczkę inny rodzaj wyścigów.

- Nie mów, że dziś będzie bitwa o coś albo inaczej, o kogoś. – Chłopak przemilczał odpowiedź, więc miałam rację. Trafiłam w samo sedno.

Podeszli do nas jacyś ludzie. Pięciu chłopaków i 2 dziewczyny. Dziwnie na mnie spojrzeli, a ja tylko puściłam im sztuczny uśmiech.  Spytali się kim jestem i co tutaj robię. Felix wytłumaczył, że jestem koleżanką i założył się ze mną o coś. Gdy odeszliśmy trochę dalej od innych spojrzałam podejrzliwie na białowłosego.

- Założyłeś się ze mną o coś? Widzę, że mi pamięć szwankuje.

- No to założę się teraz z tobą.  Jeśli wygram wyścig powiesz mi wszystko o sobie.

- Czyli coś jak przesłuchanie? – Chłopak przytaknął i uśmiechnął się pełny arogancji. – Jeśli chcesz się czegoś o mnie dowiedzieć to może lepiej mnie poznaj? – Prychnęłam i zaczęłam odchodzić.

- Ach. Czyli nie pójdziemy na łatwiznę? – Spojrzałam na niego kątem oka. Idiota, śmiał się. – Dowiem się tego, czy tego chcesz, czy nie. – Podszedł do mnie i złapał mnie za rękę wyginając ją lekko niefortunnie.

- Och, czyżbyś był prześladowcą? Aż tak pragniesz mnie poznać? – Uśmiechnęłam się. Ręka mi cierpła. Obróciłam się na pięcie i uderzyłam chłopaka z „liścia”. Jego policzek był cały czerwony. Ludzie, którzy stali niedaleko nas, nagle skupili się właśnie na naszym małym „pokazie”

- Więc? -  Jakoś nie poruszyło go to, że dostał w twarz. Zamiast tego podciął mi nogę i wylądowałam na ziemi, a on na mnie. Drugą ręką zawinął moją szyję, co praktycznie w ogóle uniemożliwiało mi ruch. – Zgadzasz się na zakład?

- Zejdź ze mnie! – krzyknęłam. Teraz ludzie kompletnie olali to czym się zajmowali i zaczęli się przysłuchiwać naszej kłótni.

- To tak czy  nie? – Coraz bardziej bolała mnie ręka. – Wiesz co? Cieszę się, że nie jesteś silna.  Gorzej z twoją szybkością.

- Zacznę krzyczeć, że chcesz mnie zgwałcić, jeśli mnie puścisz. – Zastanowiłam się trochę i wzięłam głęboki wdech. – Okej, zgadzam się. Powiem Ci wszystko. Pod warunkiem, że powiesz mi dlaczego chcesz to wiedzieć, plus… jeśli przegrasz.. – Chłopak w końcu mnie puścił i podniósł się ze mnie. Mogłam odpocząć i rozmasować rękę. – Jeśli przegrasz… Zrobisz to co ci będę kazała. Rozumiesz? Nie będzie szansy się wymigania.

 Felix uśmiechnął się.

Gdy wyścig się rozpoczął spokojnie czekałam, jednak nigdy nie przypuszczałam, że on jednak wygra…

<Felix? Napisz coś o wyścigu czy coś, a co tam. Pisz ile dasz rady xD>

Od Felix'a CD. Narcise

- Więc własny brat wykorzystywał ją w White Haze. - pomyślałem. Jej sztuczny uśmiech mnie rozbawił, jednak twarz ani trochę nie dgrnęła. Nie wiem, co ona chce zdziałaś swoimi 'sztucznymi' zachowaniami. - Współczuję. - słowo to wypłynęło z moich ust zupełnie jak nic nie znacząca formułka. Uśmiech znikł z twarzy dziewczyny.
- Ach, tak... - dziewczyna odwróciła się i wolnym krokiem zmierzała w stronę głównej ulicy.
- Przepraszam... Za mylne zarzuty. Po prostu... Nie dopuszczam myśli, że ktoś mógłby nas zdradzić... - Nie wiem czemu, ale słowa te wypowiedziałem z bólem..
- Nie ma problemu - Dziewczyna trochę milszym głosem odpowiedziała i przyśpieszyła kroku. Podbiegłem do niej i razem w milczeniu wracaliśmy do bazy. Był późny wieczór. Światła ulic wyglądały ślicznie. Szliśmy obok siebie z opuszczonymi głowami, co jakiś czas zapatrując się na coś ciekawego. Mijaliśmy ludzi z dziwną obojętnością. Letni, nocny wietrzyk był niezwykle przyjemny. Na niebie były chmury, zbierało się na deszcz.
- < Narcise, jak chcesz to wymyśl coś i kontynuuj, jak nie, to nie. X'D > -

Od Felix'a CD. Elizabeth

Patrzyliśmy sobie w oczy w milczeniu. W końcu przerwałem ciszę.
- To nie jest śmieszne. Lizzy...
- Moja prywatna sprawa. Nie wszystko musisz wiedzieć. - Na jej twarzy pojawił się ironiczny uśmiech, odchyliła głowę, by nie patrzec mi w oczy. Odpuściłem sobie i poszedłem w miejsce, gdzie zostawiłem motor.
- Idę na wyścigi motorów... Chyba Ci to nie przeszkadza? Chyba mam prawo, jest w końcu coś takiego jak 'prywatna sprawa', w którą nie powinnaś się wplątywać. - Doskonale wiedziałem, że nie powinienem tego robić. Ona równierz. Spojrzałem na nią kątem oka z wrednym uśmieszkiem. Zaciskała pięści. Pewnie chciała mi tego zakazać. Gdy byłem już na motorze i miałem ruszać przede mną ujawiła się jej postać.
- Jadę z tobą - Powiedziała chłodnym głosem i bez czekania na odpowiedź usiadła za mną. Ruszyliśmy.
- To powiesz gdzie byłaś? - przyśpieszyłem. Ona tylko ścinęła moją koszulkę w dłoniach jeszcze mocniej i pyrchnęła.
- < Lizzy? :3 > -

Od Narcise CD. Felix'a

- Nie powinno cię to interesować. - Warknęłam, wciąż nie odwracając się.
- Odpowiesz mi? Za kogo ty się uważasz?!
- Uważam się za dziewczynę, która odeszła z White Haze! - Zacisnęłam pięści i zamknęłam oczy, krzycząc wprost do niego. - Uważam się za kogoś, kto miał być ich cholerną bronią! Za dziewczynę, którą własny brat chciał oddać do badań, i podawał codziennie sterydy, które dali mu naukowcy! Myślisz że wiesz dużo o życiu i upokorzeniu?!
Zamilkł. Widziałam w jego oczach uczucie niepewności i współczucia, jednak minęło to równie szybko jak się pojawiło. Zacisnęłam zęby. I dobrze. Nie potrzebowałam współczucia.
- Nadal nie wiem, kim był ten chłopak. - Wskazał miejsce, z którego szłam. - Ani czy nas zdradziłaś.
Odrzuciłam włosy do tyłu.
- Ten chłopak, to był mój przyjaciel. Najlepszy Haker, zaraz na miejscu przed White Haze.
- Masz na myśli...
- Owszem. - Uśmiechnęłam się krzywo. - David Morgenstern. A teraz ci chyba muszę wytłumaczyć pojęcie zdrada... Oznacza to, że ktoś działa z korzyścią dla drugiej strony. Nie robię tego. Po prostu bez tego chlopaka nie dalibyście rady odszyfrować tych danych. Wiem, bo próbowałam. Kiedy jeszcze oni mnie trenowali, zakradłam się tam, ale... nic nie mogłam odczytać. Dopiero gdy zobaczyłam notatki, przeczytałam to, co przez całe moje życie ukrywali przede mną. Ale po co ja ci to mówię? - Zapytałam jakby siebie. - Przyznam ci się, Felix. - Uśmiechnęłam się smutno i jakby bez uczuć. - Lubię cię nawet. Jesteś podobny do mnie. Podejrzliwy. Czasem nawet arogancki. Działamy pod wpływem emocji.

<Felix?> 

Od Elizabeth CD. Felixa

Zaczęłam schodzić ze schodów. Felix szedł tuż za mną i próbował mi coś tłumaczyć.  Nie chciałam go na razie słuchać. Jako osoba… miał do nas dołączyć by nam pomóc walczyć z White Haze, lecz gdy ukrywa takie rzeczy…

- Ała. – Przygryzłam się w wargę, a krew delikatnie spłynęła mi po brodzie.  Zdałam sobie sprawę, że nie tylko on coś ukrywa. Zdałam sobie sprawę, że mam podobnie, tylko, że ja mam inną tajemnicę.

-Nic ci nie jest? – Złapał mnie za ramię i podniósł mój podbródek delikatnie do góry by spojrzeć co mi się stało. Odepchnęłam go i wytarłam krew. Do końca schodów nie zostało dużo, więc taktownie zeskoczyłam z nich, przy okazji zostawiając Felixa w budynku.

-Lara! – Ucieszyłam się na widok dziewczyny. – Chodźmy. – Uśmiechnęłam się ciepło.

- Zaczekaj! – Poczułam na moim ramieniu rękę. – Proszę,… ja nie chciałem tego ukrywać.

-  Posłuchaj tego co powiedziałeś i czy to jest „nic”. – Odwróciłam się do niego na pięcie. Kopnęłam go moją nogą w jego lewy bok, chłopak nie spodziewał się tego i przez to wylądował na ziemi.

- Po pierwsze, na pewno nie tylko ja mam tajemnicę, po drugie. Widzisz jak zareagowałaś! Dlatego ci nie mówiłem nic!

- Tylko winny się tłumaczy. – Powiedziałam. Poczułam ból w policzku. Lara mnie uderzyła.

 - Nie wiem co on zrobił, ale ma rację. Nie tylko on ma swoją tajemnicę, miał powód by ją ukrywać! Nie naskakuj na niego.  – Lara wyciągnęła rękę do chłopaka.  Pomogła mu wstać. Zamknęłam oczy i złapałam się za czerwony policzek.

- Dziękuję, Lara, bardzo mi pomogłaś. Chociaż nie powinnaś uderzać Lizzy. – Chłopak zbliżył się do mnie i chciał przyjrzeć się policzkowi. Otrąciłam go i odeszłam kawałek od nich. Kiedy chcieli podejść bliżej pokazałam im telefon, że ktoś dzwoni. Odebrałam.

Słuchałam co do mnie mówiono i co jakiś czas coś powiedziałam. Na końcu ustaliłam spotkanie. Po telefonie wróciłam do Lary i Felixa. Zaprzyjaźnili się, a nawet polubili się. Nie chciałam im przeszkadzać, więc poszłam z wymówką, że muszę coś załatwić. Właściwie nie było to kłamstwo. Miałam iść coś zrobić.

Wróciłam do naszej kryjówki i ubrałam na ciebie ciemne ciuchy. Schowałam kilka noży oraz inny pistolet z nabojami. Związałam włosy w koka i schowałam je w kapturze. Szybko wyszłam z miejsca w którym byłam i ruszyłam do miasta.

***   

W momencie zrobiło się ciemno i zaczął padać deszcz. Na ulicach przechodnie zachowywali się bardzo cicho. Tak cicho, że słychać było najmniejsze odbicia deszczu od asfaltu. Kiedy przechodziłam obok małej uliczki coś pociągnęło mnie za rękę. Był to Felix, który spoglądał na mnie podejrzliwie.

- Gdzie byłaś? – Przemilczałam odpowiedź, ale zapytał ponownie. – Gdzie byłaś? – Uśmiechnęłam się pełna bólu.

 - W piekle. – Odparłam i oboje spojrzeliśmy sobie w oczy.

<Felix?>

Od Felixa CD. Elizabeth

Dziewczyna zaczęła się powoli cofać. Była zdezorientowana. Nie wiedziała, co się stało.
- Co to było? Czyżbyś nie powiedział mi o jednej ze swoich mocy? - Westchnąłem cicho i wyciągnąłem dłoń do dziewczyny by ją opatrzyć. Dziewczyna odskoczyła i ze złością w oczach powoli wyjęła broń. Wycelowała nią we mnie. Ręka bardzo jej strzęsła. Nie chciała mnie ranić, ale nie ufała mi. Miała powód, jednak wolałbym zostawić to dla siebie.
- Elizabeth... -
- Mów! - stanęła mocno opierając się na nogach i była gotowa do ataku.
- Pech chciał, że zostałem kiedyś obdarzony pewną mocą... Ale niech to zostanie dla mnie. Prawie nigdy jej nie używam... Zdarza mi się pod wpływem emocji... trochę 'zaszaleć'. - Kiwnęła głową dając znak, żebym kontynuował. - Mogę stać się przenikliwy lub niewidzialny... Mogę się stać... Nawet twoim cieniem... - Przerwałem by wziąść większy oddech. - Da się to wykorzystać w najróżniejszych sytuacjach, jednak ja tego nie robię. Po użyciu tej mocy czuję się bardzo źle... Pusto... Jednak z czasem to mija. Jest jeszcze jedno... Mogę w pewien sposób 'opętać' osobę na krótki czas. Tak jakby moja dusza zawładała czyimś ciałem. Jednak ból, jaki sprawia mi ta moc jest nie do zniesienia, więc nigdy tego nie robię. Zrobiłem to tylko raz w życiu. Czasem, gdy jestem np. bardzo zdenerwowany to... samo... -
- Co? - powiedziała to na wydechu, opuszczając broń. - Nie powiedziałeś mi wcześniej o tak ważnej rzeczy? - Chciałem się do niej zbliżyć, jednak ta wysunęła rękę dając znak, żebym nie podchodził...
- < Elizabeth? > -

Od Felix'a CD. Narcise

Przyłożyłem nóż do jej szyi. Odchyliła głowę i wstrzymała oddech.
- Myślisz, że pójściłbym Cię z pendrivem samą? Musisz się trochę poduczyć kraść. Śledziłem Cię. Kim był ten facet? - Zapadła cisza. Nie chciałem jej krzywdzić, ale jeśli nas zdardziła... Jestem nowy, nie znam wszystkich, ale mimo to ten facet nie wyglądał na jednego z nas.
- Felix... - zazgrzytała zębami, a ja powoli się odsunąłem. Patrzyłem na nią z kpiną, ale ona nie dawała za wygraną. - Jak już mówiłam... Nie twoja sprawa. - warknęła, odwróciła się na piętach i poszła przed siebie.
- Za kogo się uważasz? Kim był... -
- < Narcise? > -

Od Narcise CD. Felix'a

Wpatrywałam się w plecy chłopaka. Nie musiał mi pomagać, a jednak to zrobił. Uśmiechnęłam się pod nosem, po czym szepnęłam mu do ucha. Wzdrygnął się, słysząc nagle mój głos:
- Dziękuje. - Powiedziałam cicho. - Niestety, muszę tu wysiąść.
I zeskoczyłam z pędzącego motoru, pomagając sobie żywiołem, żeby lądowanie nie bolało. Przebiegłam trochę, próbując nie upaść i rzuciłam się biegiem przez krętę uliczki opuszczonej dzielnicy. Pendrive pobrzękiwał w mojej kieszeni. Tak, wykradłam mu go. Tak, można by to uznać za zdradę. A poza tym, on od początku był mój. W końcu zobaczyłam przed sobą Davida. Uśmiechnęłam się na jego widok, po czym rzuciłam mu małe urządzenie.
- Rozszyfruj to. - Uśmiechnęłam się lekko. - Może i nie mają najlepszych zabezpieczeń, ale to najlepsi hakerzy.
- A ty? - Uniósł brwi.
- Wiesz, że zawsze wolałam bawić się w strzelanki. - Westchnęłam.
- Twój brat cię ściga.
Wzdrygnęłam się. Mój brat, jeden z ważniejszych ludzi White Haze, a jednocześnie mój największy wróg. Zamknęłam oczy.
- Nie on jeden. - Odparłam, odwracając się. - Zajmij się tym.
Kiwnął głową, a ja ruszyłam przed siebie. Idąc wzdłuż drogi spotkałam wielu alkoholików i porzuconych dzieci. Włosy opadły mi na twarz, ale nie przejmowałam się tym. Nagle poczułam ostry ból i ktoś przyparł mnie do ściany.
- Gdzie dane? - Syknął Felix, przystawiając mi sztylet do szyi.
- Nie twój interes. - Warknęłam, próbując się wyrwać.

<Felix?>

Od Felix'a CD. Narcise

- Zajmij się wejściem. Mogą tu przyjść. - wydusiłem tylko i uważnie obserwując zgrywanie się plików usiadłem na jednym z krzeseł. Podeszła do drzwi. Kątek oka widziałem jak niezadowolona podchodzi opiera się o ścianę jakby nigdy nic. Nie dażyliśmy się zbytnio sympatią, często sobie dogryzaliśmy, jednak obydwoje staraliśmy się zawsze mieć do siebie szacunek i trzymać język za zębami. - Jeszcze około 5 minut.
- Dobrze... To ja idę się przejść po budynku. - Ugryzłem się w wargę, żeby przypadkiem nie powiedzieć jakiegoś bluźnierstwa. Ryzykowała. Ale jej sprawa. Najwyżej będzie błagała mnie o pomoc. Na mojej twarzy pojawił się ironiczny uśmiech. Po czterech minutach najważniejsze pliki zgrały się na pendrive. Odłączyłem go i schowałem do kieszeni w spodniach. Chcąc ominąć główne korytarze wyszedłem jednym z okien. Nikt mnie nie zauważył. Taka duża organizacja, a tak tępi członkowie. Gdy już miałem iść spokojnie do swojego motoru usłyszałem dziwny jęk. Nagle cisza. Używając żywiołu dostałem się na dach jednego z budynków typu garaż, czy coś... Z góry wyraźnie widziałem Narcise przygworzdżoną do ziemi, a nad nią dwóch żołnierzy. Jeden oczekując zepewne mnie nadchodzącego z tamtej strony wymierzał broń wprost przed siebie. Po krótkim namyśle od którego zacząć rzuciłem się z góry na mierzącego ' we mnie'. Obezwładniłem go bez większych komplikacji. Drugi zaś zostawiając Narcise na chwilę samą rzucił się na mnie. Zgrabnym ruchem uniknąłem jego ataku, a dziewczyna postrzeliła go.
- Chodź szybko, przez hałas zaraz będzie ich więcej. - Ruszyłem biegiem w stronę mojego motoru pomagając sobie żywiołem. Dziewczyna biegła za mną. Oboje wskoczyliśmy na motor i pędem uciekaliśmy z terenu White Haze. Na szczęście moja maszyna nie wydawała większego hasału, a jechała bardzo szybko.
- < Narcise? > - 

Od Elizabeth CD. Felix'a

Pokazałam swoją słabą stronę przed prawie obcą osobą, nic gorszego nie mogło mnie spotkać.  Niechętnie szliśmy dalej, a po chwili zaczęliśmy biec. Lara mogła mieć kłopoty. I rzeczywiście tak było. Otoczyło ją około 6 żołnierzy. Kilku w ogóle nie wyglądało na owych bojowników. Gdy zaatakowali ich żywiołami wszystko stało się jasne. Trzej z „żołnierzy” było magami. Na szczęście wody. Ten żywioł w tym momencie najbardziej pasował.

Lara znajdowała się w małej kotlinie, zaniżeniu w ziemi. Gdy Jeden z magów wody wziął z powietrza wodę, a ją zmienił w bryłę lodu i rzucił w małą dziewczynkę, Lara nie zdążyła odbić ataku i sama zasłoniła małe dziecko.  Krwawiła, przy lewej łopatce. Lód w nią trafił i na pewno musiała poczuć ostry ból. Natychmiast, gdy jeden z  N I C H chciał ponownie zaatakować,  zagwizdałam na palcach i odwróciłam ich uwagę, a następnie rzuciłam się w ich stronę.

- Hej! Idioci! – Zjeżdżając w dół zgarniałam wodę z ziemi i powietrza. Starczyło mi na dwie duże kule, które obłożyłam w Okół moich dłoni. Gdy byłam dostatecznie blisko, odbiłam się z dwóch nóg i rzuciłam się na jednego z magów. Uderzyłam go mocno, ręka mnie aż zabolała. A woda którą miałam na dłoniach przymocowała jego ręce do ziemi, co uniemożliwiało mu władanie nad daną wodą.  Chwyciłam za pistolet i naładowałam go. Ponownie poczułam ból w plecach. Niedługo potem przeleciałam nad magiem leżącym na ziemi i wylądowałam trochę dalej. Inny kopnął mnie z całej siły.

- FELIX, DO CHOLERY JASNEJ, POMÓŻ MI! – Zdradziłam moją słabość. Przyjaciele. Teraz mogli mnie pokonać. Poprzez zabicie moich bliskich. Nim się obejrzałam, chłopak o białych włosach już był na dole i powalił dwóch żołnierzy. Szybko się podniosłam. Nie mogłam teraz się poddać. Lara w tym momencie, nie dosyć że ochraniała dziewczynkę, to zatrzymywała krwawienie ze swojej rany. Wykonałam kilka uników przed strzałami wodnymi przeciwników. Znów , dla pewności, naładowałam pistolet. Tym razem oddałam strzał w ramię jednego z naszych wrogów. Wyjęłam scyzoryk z kieszeni i nacięłam nim sobie rękę. Krew, która kapała na ziemię i mieszała się z wodę miała coraz bledszą barwę.

Felix, który znalazł się obok mnie spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

- No, czy to przypadkiem ich nie miałaś doprowadzić do wykrwawienia? A nie siebie? - Delikatnym ruchem poniosłam krew zmieszaną z wodą za pomocą magii wody.   – No,  cofam swoje słowa. Czekaj.. Możesz władać nad krwią?

- Nie doskonale. Ale magia wody nie polega tylko na władaniu wodą, ale wszystkimi cieczami.  – Uformowałam  z substancji ostrza i po chwili skierowałam je w stronę żołnierzy. Zabiłam ich. Podbiegłam do Lary. Byłam nie pewna w sytuacji. Zostawiłam Felix’owi dwóch magów do załatwienia. Obróciłam się i świetnie sobie radził. Powalił już jednego i nawet uniemożliwił mu magię. Teraz spierał się z kolejnym. 

Pomogłam Larze dość do pobliskiego budynku. Podziwiałam ją. Nie dosyć, że uzdrowiła siebie to i mnie, a na końcu zajęła się dziewczynką. Wcześniej nie zauważyłam,  ale małe dziecko krwawiło z kilku miejsc. Usłyszałam trzask na nami i odwróciłam głowę. 

Jeszcze jeden, był jeszcze jeden m a g o czerwonych oczach, podobnych do moich.

Uchyliłam się przed atakiem, a za nim chłopak zadał kolejny ja puściłam mocny podmuch powietrza. Wypędziłam go z budynku i oboje walczyliśmy na dachu. Zadałam mu kilka ciosów, które w pewnym momencie powaliły go na ziemię.

- Poddaj się albo go zabijemy! – Krzyknął do mnie mag, a z drzwi prowadzących na dach wyszedł Felix pod „opieką” innego z n i c h.  Zacisnęłam pięść i wyjęłam broń. Naładowałam ją i wymierzyłam w maga stojącego przede mną. Nie mogłam pokazać swoich słabości. – Czyli mamy go zabić? – Mężczyzna przyłożył nóż do szyi białowłosego. Wyrzuciłam broń i podeszłam do czerwonookiego. Złapał mnie za szyję i zaczął dusić. Próbowałam się mu wyrwać, ale nie miałam tyle siły.

He's a monster
He's a monster
That boy, he's a motherf*cking monster

Usłyszałam strzał zza moich pleców. Aż drgnęłam.

- Odejdź od Lizzy albo skończysz podobnie jak twój kolega. – Głos należał do Felixa.- Szybkim ruchem, gdy mój wróg się zawahał, kopnęłam go i uwolniłam się z silnego uścisku. Nie miałam czasu na oddychanie, dlatego wzięłam jeden głęboki wdech.

Krew. K R E W.

Moja ręka nadal krwawiła. Przecież ją zacięłam bym mogła użyć krwi. Spróbowałam zawładnąć krwią i się udało. Ciecz przybrała kształt noża, który wbiłam w krtań maga.

- Masz czerwone końcówki włosów, od jego krwi. – Felix zbliżył się do mnie i przeczesał moje włosy. Starał się wyczesać krew.

- Kim tak naprawdę jesteś? – Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- Krwawisz. Możesz się wykrwawić. – Wyjął jakąś chustkę i obwiązał mi rękę w miejscu z którego leciała czerwona substancja.

-Kim ty jesteś!? – Przyjrzałam mu się.

- Możesz nazwać mnie potworem. – Gdy spojrzał na mnie uśmiechnął się ciepło. – No już, jestem zwykłym magiem.

<Felix?> 

Od Narcise do Felix'a

Stałam przed dużą kopułą. Parę członków White Haze przeszli obok mnie, w ogóle się mną nie przejmując. Dlaczego? Nie miałam pojęcia. Zmarszczyłam brwi i odwróciłam głowę w stronę, gdzie zniknęli za rogiem. Powinni mnie od razu zaatakować. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam cieniem w stronę głównej siedziby. Jednym, płynnym ruchem wskoczyła na mur, następnie na jeden z parapetów budowli. Okno było otwarte, jak planowała. Przeskoczyła przez framugę, lekko stukając o posadzkę podczas lądowania. Uśmiechnęła się chytrze. To tutaj się wychowała. Jeśli mieli zamiar ją pojąć, musieli zwiększyć zabezpieczenia, a najlepiej się wyprowadzić. Obeszłam kamerę tak, żeby mnie nie zauważyła i pokiwałam głową, cicho się śmiejąc. Idioci. Znajdowałam się właśnie w jednym z labolatorii. Przemknęłam obok najlepiej zabiezpieczonego wejścia do pomieszczenia, po czym się przyczaiłam. Po około dziesięciu minutach, które wlekły się w nieskończoność, wyszła stamtąd kobieta. Uderzyłam ją bokiem dłoni w kark, a ta upadła na podłogę. Pozbawiłam ją przytomności bez problemu. Podniosłam ją z trudem i przyłożyłam jej dłoń do indyfikatora linii papilarnych. Drzwi się otworzyły, a ja weszłam do centrum dowodzenia, gdzie nikogo nie było. Podeszłam do komputera po czym wyjęłam pendrive, o niesamowicie dużej pojemności. Podłączyłam do głównego komputera. Pojemność sama odszyfrowała hasło. Żenada. Zaczęłam zgrywać w pośpiechu wszystkie dane, kiedy nagle drzwi się otworzyły. Podskoczyłam przerażona, ale zamiast członka Rządu lub White Haze, zobaczyłam wysokiego chłopaka z przepaską na ramieniu, oznaczającą przynależność do Dark Avatar. Przyczajony skierował w moją stronę pistolet.
- Narcise? - Zmarszczył brwi.
Dopiero wtedy go rozpoznałam. Uśmiechnęłam się chytrze.
- No hej, Felix.

<Felix?>

Od Felix'a CD. Elizabeth

Lara złapała dziewczynkę i uciekła razem z nią. Mijając mnie wzrokiem dała znać, żebym ja zajął się drugim. Nie ufała mi, to było pewne. W końcu byłem nowy. Żołnierz położył nogę na sparaliżowanej Lizzy i wycelował właśnie broń w jej głowę. Rzuciła na mnie złowieszcze spojrzenie. Użyłem żywiołu by wytrącić mu broń z dłoni. Był wyraźnie zaniepokojony faktem, że ona nie jest tu sama. Podbiegłem i rzuciłem się na niego. Ani trochę nie protestował, przygrzmociłem go do ściany sprawdzając, czy ma jeszcze jakaś broń.
- Z paralizatorem? Na damę? Chyba tak nie wypada. - Wyciągnąłem z jego kieszeni ową broń. - To nie jest raczej miłe uczucie. Chcesz zobaczyć? - z ironicznym uśmiechem przyłożyłem paralizator do jego ciała. Facet padł, a Lizzy podtrzymując się niezgrabnie na rękach widocznie starała się wstać. - Pomóc?
- Wal się. - rzuciła ostro. - Dam sobie radę. - Podtrzymując się o ścianę stanęła i nieudolnie podeszła do żołnierza. Nachyliła się i swoim nożem wycelowała prosto w serce. - Czucie w nogach mi wraca. Gdzie Lara?
- Pobiegła z dziewczynką. Myślisz, że może się tu ich kręcić więcej?
- Zazwyczaj aż tu nie przychodzą. Zdarzają się dni, w których przychodzi ich trochę więcej. - otrzepując spodnie podeszła do mnie i oparła się o moje ramie. - Idźmy śladem Lary. Mogła kogoś spotkać. - Ruszyła przodem wciąż lekko kulejąc.
- Jesteś pewna, że nie chcesz pomocy?
- Głuchy? Chyba coś wcześniej powiedziałam. - przyśpieszyła kroku.
- < Elizabeth? Lara? > -

Od Elizabeth CD. Felixa

Zaczęłam oprowadzać chłopaka po naszej bazie. Przyglądał się każdej rzeczy uważnie, jakby próbował zapamiętać co, gdzie leży. Obserwowałam go kątem oka, nie powiem. Zaciekawił mnie. Dochodziła szósta rano, a ja zdałam sobie sprawę, że nie spałam całą noc. Sen zaczął mnie dopadać.

Wskazałam na fotele w pokoju, w którym aktualnie przebywaliśmy. Oboje na nich usiedliśmy.

- To co chcesz wiedzieć? – Spytałam się chłopaka.

- Wszystko najlepiej. Znaczy, część o awatarze omiń, to już wiem. – Spojrzał na mnie zza interesowaniem.

-Więc. White haze to organizacja planująca przejąć władzę nad wszystkimi. Są bardzo potężni, ludzie ich się boją. Wiele razy widziałam jak zabijali nie winnych ludzi. I najgorsze jest to, że oni też mają magów. Silnych, wiem to, ponieważ już z nimi walczyłam.

- Hm.. Czyli wy jesteście ruchem oporu, ma się rozumieć? – Felix się wyraźnie wahał.

- No, tak. Wiesz. – Poniosłam się z miejsca. – Nie łatwo wygrać z nimi, jednak jest to prawdopodobne. Razem z Larą kiedyśmy zniszczyłyśmy część ich budynku.

-Hej? Czy ta walka nie jest bez celowa? Wiesz, jesteście małą organizacją, a oni mają tak duże zasięgi? Lepiej się poddać. – Natychmiast poniosłam się i podeszłam do chłopaka.  Nogę położyłam mu na jego kolanach i przychyliłam się do niego.

- Za kogo ty nas masz? – Uderzyłam go, a ten wywrócił się z fotelem. Podeszłam bliżej i usiadłam na nim blokując jego ręce. – Myślisz, że jesteśmy tylko we dwie? Nasza organizacja ma zasięg światowy. Mamy swoich szpiegów i co najważniejsze. Nigdy nie jest za późno bu walczyć, IDIOTO! – Złapałam go za koszulkę i przybliżyłam się jeszcze bardziej. Wyszeptałam mu do ucha: „ Nie chcemy jednak tchórzów do organizacji, chcemy osób o silnej woli walki, tych, którzy potrafią walczyć.” – Po chwili zeszłam z niego i przeczesałam włosy ręką. Do pokoju weszła Lara, którą przedstawiłam i opowiedziałam co się stało.

Felix zastanawiał się na temat tego co powiedziałam. Podszedł do mnie bliżej i złapał mnie za rękę.

- Hej! Mam pomysł. Chcę udowodnić, że jestem silny – Spojrzenie było pewne. – Walczmy. Na żywioły oczywiście.

Zgodziłam się. Poszliśmy na zewnątrz budynków. Już lepiej walczyć tu niż w domu.  Oboje przyszykowaliśmy się, a gdy Lara wydała sygnał startu, oboje ruszyliśmy. 

Chłopak przyleciał do mnie i prawie dosłownie, ponieważ wtedy przyleciał na powietrzu. Teraz widziałam jaki ma żywioł. Zaczęłam strzelać do niego ogniem, a on bronił się. Walka trwała całkiem długo, do momentu, gdy usłyszeliśmy krzyk jakiejś dziewczynki. W trójkę ruszyliśmy w tamtą stronę.

 - Lara! Idź w Lewo, ja w prawo, a Felix prosto! – Krzyknęłam i wszyscy tak poczęli. Niedługo potem zauważyłam dziewczynkę, która była zastraszana bronią przez jakiegoś żołnierza. Prędko chwyciłam nóż, który wysunęłam z kieszeni spodni. Wyrwałam broń bojownika i uderzyłam go z pięści. Nagle poczułam cholerny ból w plecach, a po chwili upadłam na ziemie. Ból rozprzestrzenił się po całym ciele. Żołnierzy było dwóch. Jeden z bronią, a drugi miał paralizator. Ja załatwiłam tylko jednego.

<Lara? Felix?>

Od Felix'a CD. Elizabeth

Wciąż miałem w dłoniach jej broń. Przyglądała się jej.
- Nie wiem, czy się do tego nadaję. - Dziewczyna odwróciła się i powoli zmierzając do kolejnego pomieszczenia prychnęła:
- Nie zmuszam... Wydaję mi się, że jednak taki ktoś jak ty przydałby się nam... - Zniknęła w ciemnościach. Usiadłem na ziemi i wyjrzałem przez okno na ulicę. Była pusta.
- Nic o was nie wiem... A jednak, coś zmusza mnie skorzystać z tej propozycji. - Położyłem broń na ziemi i pchnąłem w ciemność. Było słychać, jak dziewczyna podnosi. Ponownie podeszła do mnie i spojrzała się z dziwną obojętnością.
- Czas na decyzję Ci się kończy. - Oparła się na parapet i patrzyła przed siebie. - Tak, czy nie? - Westchnąłem tylko i wydusiłem:
- Dołącze do was, Elizbeth. - Wstałem i poprawiając bluzę podszedłem do niej. Odwróciła się z błyskiem w oku, jakby wzrokiem dziękowała mi za tą decyzję.
- Mój mi Lizzy. Muszę... Muszę Ci wszystko opowiedzieć... Pokazać bazę i przedstawić Larę - mówiła coraz szybciej. Uniosłem tylko kąciki ust, tworząc coś na wzór ironicznego uśmiechu.
- < Elizabeth? > -

Od Elizabeth

Na niebie świeciły już od dawna piękne gwiazdy. Mimo wszystko w tym miejscu, kryjówce Dark Awatar, niebo było widoczne, a w środku miasta ledwo co nie. Obudziłam się w środku nocy, a gdy spojrzałam na zegarek dochodziła właśnie godzina druga w nocy. Niechętnie zwlokłam się z łóżka, a przy tym starałam się nie budzić mojej przyjaciółki – Lary. Smacznie spała, a ja już nie mogłam więcej usnąć.

Wyszłam z naszej kryjówki po ubraniu się w ciepłą bluzę i długie spodnie. Mimo pozorów w nocy nie było wcale ciepło. Wsunęłam scyzoryk do kieszeni i jeden pistolet razem z nabojami. Zostawiłam mojej współpracowniczce kartkę by się nie martwiła:

„Poszłam się przewietrzyć, nie mogłam spać”

Szybkim pędem wybiegłam z opuszczonej dzielnicy. Zaczęłam wirować uliczkami, by znaleźć się w jakiejś bardziej znanej, bezpieczniejszej ulicy. Po dłuższym szwendaniu się  po drogach, trafiłam na ulicę wyścigów motorowych.

Na nieszczęście lub szczęście, jeden się właśnie odbywał. Należał do tych bardziej nielegalnych, ponieważ widać było, że stawką są ludzie. Na końcu ulicy znajdowała się meta, a na niej pozamykane były młode kobiety, po ich wyglądzie widać było, że zostały uprowadzone.

Nienawidziłam gdy ktoś handlował ludźmi. Wiedziałam, że niedługo przybędą posiłki z policji czy nawet z naszej wrogiej organizacji – „White Haze”, mimo to nie chciałam, by te kobiety trafiły tam gdzie nigdy nie powinny.

Prędkim ruchem wyjęłam scyzoryk, a z niego nóż i biegiem ruszyłam na koniec ulicy. Wyścig się dopiero zaczynał, więc w te 5 minut mogłam uratować kogoś. Zgadując, że ktoś już doniósł o tej całej atrakcji miałam około 7 minut by je uwolnić, a później uciekać z nimi. Inni zajęli by się swoimi wrogami.

Gdy dotarłam do końca, wskoczyłam na metalową platformę. Ludzie, który byli na dole zaczęli mnie nawoływać bym natychmiast schodziła. Szybko zaczęłam ciąć sznury i uwalniać po kolei kobiety, były wdzięczne, jednak prędko uciekały. Każdy by uciekał. Gdy motory dotarły do końca, na ulicę wjechały posiłki policji. Jakiś motor skoczył w rozpędzie na platformę.

-Hej! Mała! Chcesz żyć to wsiadaj! – Złapał mnie za rękę i wciągnął za siebie. Kazał się mocno trzymać i zaczęliśmy uciekać. Pokręciliśmy się po ulicach, by policja nas zgubiła, a gdy trafiliśmy do kryjówki DA tam zostaliśmy.

- Dzięki.- Prychnęłam. – Kim jesteś? – Wyjęłam broń, którą naładowałam i wycelowałam w białowłosego chłopaka o błękitnych oczach.

- Mogę zapytać o to samo. – Podniósł ręce w geście obrony – Spokojnie, spokojnie. – Zbliżył się powoli, a ja delikatnie opuściłam  broń. Chłopak skorzystał na tym i wyrwał mi pistolet, a później powalił na ziemię. – Myślę, że normalne dziewczyny w twoim wieku nie mają takich broni.

- Zamknij się. – Obróciłam się i chciałam spoliczkować go.

-No, Bez bicia… Jestem Felix.

- Elizabeth.

***  

Po bliższym zapoznaniu powiedziałam Felixowi o WH, DA, naszym mieście. Dowiedziałam się również ciekawej rzeczy.

- To co? Dołączysz do nas? – Spytałam się z błyskiem w oczach.

- <Felix?>-