Od Lucy

Było już późno. Na ciemnym niebie zaczęły już pojawiać się nieśmiało pierwsze gwiazdy. Lucy poprawiła halkę podszywaną różową falbaną i rozejrzała się. Jej oczom ukazały się poniszczone budynki i niedziałające latarnie, jedynie w jednej z nich słabo połyskiwała żarówka.
- Nie wierzę, że to jest tutaj – mruknęła i ruszyła jedną z zaniedbanych uliczek.
Na jej bladych rękach pojawiły się ciarki. To miejsce przyprawia ją o dreszcze. Zdecydowania wolała rozświetlone główne ulice. Jedyną żywą istotą, którą ujrzała był czarny kot, który przebiegł przez jej drogę. Przyniesie jej to pecha? Jeszcze się okaże. Chłodny wiatr zawiał z północy, a dziewczyna obróciła się gwałtownie w stronę najwyższego budynku w okolicy.
- To może tutaj? - powiedziała sama do siebie i ruszyła w stronę budowli, która już na wstępie przerażała swoim wyglądem. - Tu musi być ich siedziba.
Nagle do uszu Lucy dobiegł podejrzany odgłos. Przestraszyła się, ale postanowiła zachować zimną krew, ścisnęła nadgarstki i zgryzła delikatnie wargi, mając nadzieję, że to tylko jej wyobraźnia. Nagle poczuła czyjąś rękę na ramieniu, w tym momencie serce podskoczyło jej do gardła.