Od Elizabeth

Na niebie świeciły już od dawna piękne gwiazdy. Mimo wszystko w tym miejscu, kryjówce Dark Awatar, niebo było widoczne, a w środku miasta ledwo co nie. Obudziłam się w środku nocy, a gdy spojrzałam na zegarek dochodziła właśnie godzina druga w nocy. Niechętnie zwlokłam się z łóżka, a przy tym starałam się nie budzić mojej przyjaciółki – Lary. Smacznie spała, a ja już nie mogłam więcej usnąć.

Wyszłam z naszej kryjówki po ubraniu się w ciepłą bluzę i długie spodnie. Mimo pozorów w nocy nie było wcale ciepło. Wsunęłam scyzoryk do kieszeni i jeden pistolet razem z nabojami. Zostawiłam mojej współpracowniczce kartkę by się nie martwiła:

„Poszłam się przewietrzyć, nie mogłam spać”

Szybkim pędem wybiegłam z opuszczonej dzielnicy. Zaczęłam wirować uliczkami, by znaleźć się w jakiejś bardziej znanej, bezpieczniejszej ulicy. Po dłuższym szwendaniu się  po drogach, trafiłam na ulicę wyścigów motorowych.

Na nieszczęście lub szczęście, jeden się właśnie odbywał. Należał do tych bardziej nielegalnych, ponieważ widać było, że stawką są ludzie. Na końcu ulicy znajdowała się meta, a na niej pozamykane były młode kobiety, po ich wyglądzie widać było, że zostały uprowadzone.

Nienawidziłam gdy ktoś handlował ludźmi. Wiedziałam, że niedługo przybędą posiłki z policji czy nawet z naszej wrogiej organizacji – „White Haze”, mimo to nie chciałam, by te kobiety trafiły tam gdzie nigdy nie powinny.

Prędkim ruchem wyjęłam scyzoryk, a z niego nóż i biegiem ruszyłam na koniec ulicy. Wyścig się dopiero zaczynał, więc w te 5 minut mogłam uratować kogoś. Zgadując, że ktoś już doniósł o tej całej atrakcji miałam około 7 minut by je uwolnić, a później uciekać z nimi. Inni zajęli by się swoimi wrogami.

Gdy dotarłam do końca, wskoczyłam na metalową platformę. Ludzie, który byli na dole zaczęli mnie nawoływać bym natychmiast schodziła. Szybko zaczęłam ciąć sznury i uwalniać po kolei kobiety, były wdzięczne, jednak prędko uciekały. Każdy by uciekał. Gdy motory dotarły do końca, na ulicę wjechały posiłki policji. Jakiś motor skoczył w rozpędzie na platformę.

-Hej! Mała! Chcesz żyć to wsiadaj! – Złapał mnie za rękę i wciągnął za siebie. Kazał się mocno trzymać i zaczęliśmy uciekać. Pokręciliśmy się po ulicach, by policja nas zgubiła, a gdy trafiliśmy do kryjówki DA tam zostaliśmy.

- Dzięki.- Prychnęłam. – Kim jesteś? – Wyjęłam broń, którą naładowałam i wycelowałam w białowłosego chłopaka o błękitnych oczach.

- Mogę zapytać o to samo. – Podniósł ręce w geście obrony – Spokojnie, spokojnie. – Zbliżył się powoli, a ja delikatnie opuściłam  broń. Chłopak skorzystał na tym i wyrwał mi pistolet, a później powalił na ziemię. – Myślę, że normalne dziewczyny w twoim wieku nie mają takich broni.

- Zamknij się. – Obróciłam się i chciałam spoliczkować go.

-No, Bez bicia… Jestem Felix.

- Elizabeth.

***  

Po bliższym zapoznaniu powiedziałam Felixowi o WH, DA, naszym mieście. Dowiedziałam się również ciekawej rzeczy.

- To co? Dołączysz do nas? – Spytałam się z błyskiem w oczach.

- <Felix?>-