Od Elizabeth CD. Felix'a

Na wstępie, przepraszam, że tak długo nie odpisywałam .-.

Felix siadł z motoru i wyminął innych. Podszedł do mnie.

- Nagrodami są dziewczyny.

-Wiem, dlatego je uwolnimy.

- Jedną już dostałeś.  – Prychnęłam.

- Zazdrosna? – Pogłaskał mnie po głowie. – Mamy już o jedną mniej do uwalniania. Nagrody dostają 3 pierwsze miejsca, więc Ja, ten czarnowłosy debil i mój znajomy. Znajomym się nie martwię, gorzej z tym od drugiego miejsca.

-Ach.. – Wypuściłam powietrze i zabrałam jego rękę z mojej głosy. – Trzeba teraz do niego iść. Ja pójdę, ty uwolnij te dwie pozostałe. – Odeszłam od niego i podeszłam do czarnowłosego chłopaka. Mężczyzna odwrócił się, a ja przeklęłam  pod nosem. Nie spodziewałam się, że spotkam osobę, którą już widziałam, a nie chciałam znać, na wyścigach.

- Co cię do mnie sprowadza?  - Chłopak miał satysfakcję. Podeszłam do niego, więc na pewno musiałam mieć jakąś sprawę.

- Proszę… Uwolnij swoją nagrodę.

- Nie.

-Co?

-No, a co będę z tego miał niby?  - Uśmiechnął się arogancko, a ja tylko przygryzłam wargę. – No widzisz. Chyba nic, no… Może małe ultimatum. Wypuszczę ją, a ty na przykład zabijesz tego białowłosego?

-No chyba cię poje- Przerwałam. Felix podszedł do nas. Podał rękę czarnowłosemu. – Robi się coraz mniej zabawniee~.

- I co? Wypuścisz dziewczynę? – Mężczyzna stojący przed nami zaśmiał się i pokiwał głową na tak. Gdy odchodził szepnął mi do ucha. – Będziesz mi coś wisieć. Rozumiesz Lizz, następnym razem nie będę tak miły.

- Znasz go?

-Trochę. –Odparłam. Miałam już dość wszystkiego. Ale nie… Oczywiście świat się na mnie uwziął.

- No, skoro załatwiliśmy wolność „nagrodom” to, opowiedz mi o swojej przeszłości.

- Ja pierrdolę. – Ugięłam się. – Nic innego do roboty nie masz?

 - Pamiętaj, mieliśmy zakład. – Chłopak złapał mnie za rękę i zaprowadził do jednego z garaży. Usiedliśmy na jakiś beczkach. – No, dawaj.

- Więc… - Usiadłam wygodnie. – Hm.. Żyłam jak żyłam, ale uciekałam z domu. Później byłam w organizacji, która pomagała ludziom, coś jak policja działająca w słusznej sprawie. Trochę się tam wydarzyło. – Zrobiłam smutną minę. – Nauczyłam się tam o świecie, o tym co się dzieje, tam również odkryłam mój żywioł i to tam… Nauczyłam się żyć. Ale..- Otarłam łzę, która wypłynęła mi z oka. Miałam nadzieję, że białowłosy nie zauważył tego. – Niestety na pewnej akcji… Ktoś nas zdradził i zabijali jednego za drugim. Ja i mój znajomy, ten czarnowłosy debil, uciekliśmy. I jakoś później się z Larą zmówiłyśmy i tak jakoś wyszło.

- Czy to wszystko co powinienem wiedzieć? – Uśmiechnął się do mnie.

- Hm… Tak. – Spojrzałam na niego.

- Czyli jednak coś ukrywasz. – Zaśmiał się. –Spytałem się „czy to wszystko co POWINIENEM wiedzieć”, czyli masz coś jeszcze.

Przemilczałam odpowiedź. Felix odwiózł nas do naszej kryjówki, oboje weszliśmy do naszego budynku. W końcu mogłam odpocząć. No, jeślibym mogła. Jeśli wtedy ten telefon nie zadzwonił, jeśli Felix by się nie uwziął by dowiedzieć się kto dzwoni o tak później porze…

<Felix?>