Od Arsen'a

Życie stawało się coraz trudniejsze, ludzie tacy jak ja, czyli osoby, które potrafiły władać żywiołem jakoś sobie radzili, ale co z resztą? Byli bezbronni, władze miasta były bezlitosne dla wszystkich, którzy się im sprzeciwiali, najgorsze było jednak to, że cierpieli też ludzie niewinni…
Tego dnia byłem tak roztargniony, że nawet nie zauważyłem Kidy zaczęło się ściemniać. Było chłodno, miałem na sobie bluzę, szedłem wtedy zgrabiony z kapturem na głowie i rękoma w kieszeni, nie chciałem zwracać na siebie uwagi i sprowadzać kłopotów, niestety taki już jestem, że kłopoty same do mnie przychodzą.
Chciałem jak najszybciej znaleźć się w domu (to znaczy małej klitce składającej się z sypialni, kuchni i łazienki, bo na większe mieszkanie w centrum nie było mnie stać…), aby odpocząć. Właśnie miałem wyjść z zaułka na jedną z głównych ulic gdy usłyszałem krzyk. Nie potrafiłem przejść tamtędy obojętnie, musiałem coś zrobić. Ruszyłem w kierunku, z którego usłyszałem głos. Było tak jak się spodziewałem, krzyczała dziewczyna, właściwie to dziewczynka – miała góra 7 lat. Leżała na ziemi podczas gdy jakiś gościu kopał ją po żebrach, czasami po głowie… Nie zastanawiając się dłużej posłałem w jego kierunki witkę powietrza (czemu ja chodziłem po mieście bez prawdziwej broni?), mężczyzna dostał z niej niczym z bata i upadł na ziemię. Klika kroków i byłem przy nim, i znów wykorzystując żywioł zaatakowałem. Kątem oka dostrzegłem, że dziewczyna, którą miałem ratować nie żyje… zakatował ją na śmierć. Jej napastnik próbował uciec, ale nie udało mu się to, byłem szybszy. Jednym zwinnym ruchem wyciągnąłem mu z za pasa nóż i ugodziłem go nim w serce…
-Myślałeś, że ją zabijesz i nikt się nie dowie? Pomyłka koleś, życie za życie…- powiedziałem.
-No właśnie, życie za życie – usłyszałem za swoimi plecami kobiecy głos i poczułem chłód na szyi.
Jeszcze nigdy żadna kobieta nie próbowała poderżnąć mi gardła …
-Jemu się należało-wykrztusiłem i poczułem stróżkę krwi spływającą mi po skórze.-Zabił tą dziewczynkę!- krzyknąłem – I wątpię, że to było tylko morderstwo, władze miasta nic z tym nie zrobią więc czemu i ja mam stać wobec tego obojętnie.-opanowałem się.
Chwyciłem rękę dziewczyny i delikatnie odciągnąłem ją od mojego gardła, stałem z nią teraz twarzą w twarz.
-Mówiłem, że zasłużył- powiedziałem po chwili. – Jak masz na imię?- zapytałem.
-Lara- odpowiedziała zmieszana.
-Ja jestem Arsen. No więc Lara, długo mnie śledzisz?

Lara dokończysz?