Szłam
spokojnie ulicami niedaleko terenu White Haze. Nie przyciągałam specjalnie
uwagi. Skręciłam w wąską uliczkę i po chwili znalazłam się przy wielkiej
opuszczonej kamienicy, o której prawie nikt nie pamiętał. Była 'odgrodzona' od
świata przez budynki, które zostały zbudowane naokoło niej. Usiadłam na
schodach, które prowadziły do wejścia. Tego wieczora nie miałam nic do
zrobienia, więc postanowiłam przyjść w to pamiętne miejsce. Rozejrzałam się.
Byłam pośrodku podwórza, które ogradzał jeden budynek stworzony z 4 oddzielnych
częsci. Nad dachem kamienicy było widać wystające wierzowce i bloki mieszkalne.
To tu kiedyś uczyłam się panować nad swoim żywiołem. Księżyc świecił mocno.
Wisiał na niebie okrążony tysiącem gwiazd jakby tóż nad moją głową. Kiedyś opanowałam
tu coś niesamowitego... W czasie pełni jestem w stanie tworzyć wodę z niczego,
tak samo jak lód. Wpatrzona na księżyc uniosłam lekko dłoń i wykonując jeden
zgrabny ruch nad palcami pojawiła się woda, która po chwili zamieniła się w lód
przypominający kształtem trzy strzały. Usłyszałam trzask. Nie głośny, ale
jednak. Odwróciłam się w stronę, z której dochodził dźwięk. Przestraszona
przestałam panować nad lodem, a strzały poleciały prosto w tamtą stronę. Było
to miejsce akurat przyciemnione. Zauważyłam czarną, ledwo widoczną, masywną
sylwetkę, która uniknęła właśnie zderzenia z lodem. Byłam wystraszona, bałam
się, że to ktoś z White Haze. Nie byłam teraz w stanie kontrolować żywiołu,
więc cofając się powoli małymi kroczkami sięgnęłam po nóż w tylniej kieszeni
spodni. Nie ujawniając go oparłam się w końcu o ścianę, nie miałam już jak
uciekać. Z cienia wyszła wysoka, męska sylwetka. Facet był co najmniej o 30cm
ode mnie wyższy, nienawidzę swojego wzrostu... Jego muskuły przyprawiały mnie o
dreszcze, ponieważ sama nie mam szans walczyć z nim na siłę. Musiałam liczyć na
swoją zręczność. Na jego twarzy widniały zadrapania, ślady po krwi i blizny. W
ustach trzymał papierosa. Podszedł spokojnie, wyjął peta i wypuścił z ust
wielką chmurę dymu. Rękawem wytarł czoło tzn. ślady krwi. Wyrzucił papierosa i
przybliżył się jeszcze bardziej. Byłam przerażona. Nie miałam z nim
najmniejszych szans. Chciał złapać mnie za ramię, jednak ja szybko wywinęłam
się i przebiegłam pod jego nogami, po czym wywijając nożem krzyknęłam:
- Trzymaj się ode mnie z daleka! - starałam się, by mój głos wydawał się być
groźny, jednak moja natura była inna, a emocje zawładnęły mną totalnie - mój
głos drżał tak jak ja cała.
- Nie mam ochoty się z tobą bawić w podchody - przełknęłam ślinę i znów zaczęłam
się cofać. Podszedł i złapał mnie za gardło. Poddałam się mu... Tak po prostu.
Jestem żałosna... Bałam się powiedzieć mu, że jestem z Dark Avatar. Przemieżył
mnie wzrokiem.
<Gabriel?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz