-Nie moja sprawa? Ach tak?
- No błagam, wystraszyłeś mnie.
-No, zaskakuje mnie to. -
Chłopak wstał z krzesełka. – Mi kazałaś wyjawić swój sekret, o tej mocy,
a sama coś ukrywasz. Co do cholery może to być?
- Przepraszam, na razie nie mogę ci powiedzieć. –
Uśmiechnełam się.
- Och, Czyli się nie dogadamy.
- Najwyraźniej nie. – Wyszłam z pomieszczenia i skręciłam w
jakiś korytarz. Chciałam się schować, przemyśleć wszystko co zrobiłam.
Zeszłam na najniższe piętro, miałam już wychodzić gdyby nie
fakt, że usłyszałam coś pode mną. Zaczęłam szukać zejścia do piwnicy, której
tak naprawdę nie powinno być. Ostrożnie chodziłam po trochę nietrzymających się
płytkach. Niechcący nadepnęłam za mocno na jedną z nich i zjechałam na dół, gdy
podłoga się zawaliła. Miałam nadzieję, że nie było tego aż tak słychać, NO BA!
Modliłam się o to. Cokolwiek było wcześniej na dole, teraz mogło uciec i nici z
tego że zeszłam w dół.
Zerknęłam na górę i zdałam sobie jak nisko się znajduję. Od
powierzchni dzieliło mnie z 20 Metrów. Miałam
szczęście, że nic sobie nie złamałam, ale zauważyłam że krwawię. Bo to jednak
moje najmniejsze zmartwienie. Wyjęłam z kieszeni nóż i chustkę, którą zgrabnie
pocięłam. Obwiązałam swoją ranę. Teraz
szłam jak najciszej się dało. W głębi „piwnicy” było ciemno. Zapaliłam
zapalniczkę. Dzięki niej mogłam omijać rzeczy,
o które mogłam się zabić.
Po dłuższej chwili chodzenia, natrafiłam się na drzwi do
kolejnego pokoju. Delikatnie je
otworzyłam, liczyłam, że to nie w tym pomieszczeniu są nieproszeni goście.
Miałam rację. Nikogo tam nie było. Zaczęłam się rozglądać. Pokój był całkiem
duży, a w nim były same stare rzeczy. Modele sprzed kilkunastu lat. Czyli ktoś
musiał tam pracować. Nie uśmiechało się to.
Wyszłam z pomieszczenia całkiem szybko, kolejnymi drzwiami. Powtórzyłam
penetrowanie pokoi kilka razy, aż w końcu usłyszałam jakieś rozmowy w moim
kolejnym celu. Chwyciłam pistolet i
naboje. Załadowałam go.
Ktokolwiek był w tym pokoju raczej nie był moim
przyjacielem. Gdy zaczęłam otwierać drzwi, w końcu mogłam usłyszeć dokładny
temat dyskusji. Po głosach doszłam do wniosku, że w pokoju jest około trzech
osób. Nie wiedziałam się w co pakuję, ale musiałam zrobić coś nie tak, ponieważ
drzwi o które się opierałam otworzyły się. Odskoczyłam do przodu. Przy okazji wyminęłam
osobę, która załatwiła mi to „piękne wejście”
- No zaj€biście. – Prychnęłam i wycelowałam w najbliższą mi
osobę. Dopiero teraz zauważyłam że były
mi to znajome twarze. – Serio? NAWET TU JESTEŚCIE?
- Lizzy! Jak ja cię dawno nie widziałem! – Chłopak stojący
po mojej lewej podbiegł do mnie i przytulił mnie.
-Nie chcę nic mówić, ale… Billy jesteśmy teraz wrogami.
- Nie, nie zgadzam się na to. Jesteś moją małą siostrzyczką.
– Chłopak pogłaskał mnie po głowie.
- No okej, co najważniejsze. Co tutaj robicie?
-Ach, no tak. Znaleźliśmy naszą dawną przyjaciółkę. Mieliśmy
cię wziąć, ale natrafiliśmy na ciekawą piwnicę. – Dopowiedział kolejny chłopak.
Był on blondynem.
- Czy Główne siły waszej organizacji o tym wiedzą? –
Modliłam się o to by nie.
- Nie, przynajmniej
na razie. – Billy oparł się o moją głowę.
- To co? Idziesz z nami? Działajmy jak kiedyś… Wtedy było
tak fajnie. – Blondyn, który wypowiedział się wcześniej, teraz zaczął do mnie
podchodzić.
- Chłopaki, tamte czasy… Przykro mi. Nie mam zamiaru znów
należeć tam. – Odtrąciłam Bill’ego i ponownie namierzyłam pistolet. –
Trzymajcie się od Dark Avatar z daleka!
- Och, czyżby? A czy ostatnio nie spoufalałaś się z jednym z
naszych ludzi? – blondyn uśmiechnął się arogancko.
- Spadaj! – Strzeliłam i trafiłam w ramię chłopaka. –
Przestanę być miła.
- Naprawdę sądzisz że to dobre wyjście? Jest nas trójka, a
ty jesteś jedna. Plus… ja i Billy jesteśmy magami. – Przełknęłam ślinę.
-Niczego nie żałuję. – Szybkim ruchem wzięłam swój scyzoryk
i podbiegłam te kilka kroków do Billego. Zamachnęłam się, ale poczułam potworny
ból w plecach. – Chyba mam deja vu. - Opamiętałam się i pchnęłam powietrze,
które było na tyle ostre i przecięło kamień.
Billy pchnął mnie ogniem i tym sposobem wylądowałam uderzając
o jakąś kolumnę. Wiedziałam, że samym powietrzem nic nie zdziałam. Nie zostało
mi nic jak załatwienie wody, bądź władanie nad krwią.
Płynnym ruchem zaczęłam kierować krwią Billego, a dzięki temu przejęłam jego ciało. Ukręciłam
mu rękę, a ten w bólu upadł na ziemię. Blondyn zaczął miotać skałami w moją
stronę. Jednak nie dotarły do mnie. Ktoś
je odepchnął. Był to białowłosy.
Pierwszy raz cieszyłam się, że go widzę.
<Felix?>
Przepraszam, że tak długo:c
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz