Zaczęłam oprowadzać chłopaka po naszej bazie. Przyglądał się
każdej rzeczy uważnie, jakby próbował zapamiętać co, gdzie leży. Obserwowałam
go kątem oka, nie powiem. Zaciekawił mnie. Dochodziła szósta rano, a ja zdałam
sobie sprawę, że nie spałam całą noc. Sen zaczął mnie dopadać.
Wskazałam na fotele w pokoju, w którym aktualnie
przebywaliśmy. Oboje na nich usiedliśmy.
- To co chcesz wiedzieć? – Spytałam się chłopaka.
- Wszystko najlepiej. Znaczy, część o awatarze omiń, to już
wiem. – Spojrzał na mnie zza interesowaniem.
-Więc. White haze to organizacja planująca przejąć władzę
nad wszystkimi. Są bardzo potężni, ludzie ich się boją. Wiele razy widziałam
jak zabijali nie winnych ludzi. I najgorsze jest to, że oni też mają magów.
Silnych, wiem to, ponieważ już z nimi walczyłam.
- Hm.. Czyli wy jesteście ruchem oporu, ma się rozumieć? –
Felix się wyraźnie wahał.
- No, tak. Wiesz. – Poniosłam się z miejsca. – Nie łatwo
wygrać z nimi, jednak jest to prawdopodobne. Razem z Larą kiedyśmy zniszczyłyśmy
część ich budynku.
-Hej? Czy ta walka nie jest bez celowa? Wiesz, jesteście
małą organizacją, a oni mają tak duże zasięgi? Lepiej się poddać. – Natychmiast
poniosłam się i podeszłam do chłopaka. Nogę położyłam mu na jego kolanach i
przychyliłam się do niego.
- Za kogo ty nas masz? – Uderzyłam go, a ten wywrócił się z
fotelem. Podeszłam bliżej i usiadłam na nim blokując jego ręce. – Myślisz, że
jesteśmy tylko we dwie? Nasza organizacja ma zasięg światowy. Mamy swoich
szpiegów i co najważniejsze. Nigdy nie jest za późno bu walczyć, IDIOTO! –
Złapałam go za koszulkę i przybliżyłam się jeszcze bardziej. Wyszeptałam mu do
ucha: „ Nie chcemy jednak tchórzów do organizacji, chcemy osób o silnej woli
walki, tych, którzy potrafią walczyć.” – Po chwili zeszłam z niego i
przeczesałam włosy ręką. Do pokoju weszła Lara, którą przedstawiłam i opowiedziałam
co się stało.
Felix zastanawiał się na temat tego co powiedziałam.
Podszedł do mnie bliżej i złapał mnie za rękę.
- Hej! Mam pomysł. Chcę udowodnić, że jestem silny –
Spojrzenie było pewne. – Walczmy. Na żywioły oczywiście.
Zgodziłam się. Poszliśmy na zewnątrz budynków. Już lepiej
walczyć tu niż w domu. Oboje
przyszykowaliśmy się, a gdy Lara wydała sygnał startu, oboje ruszyliśmy.
Chłopak przyleciał do mnie i prawie dosłownie, ponieważ
wtedy przyleciał na powietrzu. Teraz widziałam jaki ma żywioł. Zaczęłam
strzelać do niego ogniem, a on bronił się. Walka trwała całkiem długo, do
momentu, gdy usłyszeliśmy krzyk jakiejś dziewczynki. W trójkę ruszyliśmy w
tamtą stronę.
- Lara! Idź w Lewo,
ja w prawo, a Felix prosto! – Krzyknęłam i wszyscy tak poczęli. Niedługo potem
zauważyłam dziewczynkę, która była zastraszana bronią przez jakiegoś żołnierza.
Prędko chwyciłam nóż, który wysunęłam z kieszeni spodni. Wyrwałam broń
bojownika i uderzyłam go z pięści. Nagle poczułam cholerny ból w plecach, a po
chwili upadłam na ziemie. Ból rozprzestrzenił się po całym ciele. Żołnierzy
było dwóch. Jeden z bronią, a drugi miał paralizator. Ja załatwiłam tylko
jednego.
<Lara? Felix?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz