Od Elizabeth CD. Felixa

Zaczęłam schodzić ze schodów. Felix szedł tuż za mną i próbował mi coś tłumaczyć.  Nie chciałam go na razie słuchać. Jako osoba… miał do nas dołączyć by nam pomóc walczyć z White Haze, lecz gdy ukrywa takie rzeczy…

- Ała. – Przygryzłam się w wargę, a krew delikatnie spłynęła mi po brodzie.  Zdałam sobie sprawę, że nie tylko on coś ukrywa. Zdałam sobie sprawę, że mam podobnie, tylko, że ja mam inną tajemnicę.

-Nic ci nie jest? – Złapał mnie za ramię i podniósł mój podbródek delikatnie do góry by spojrzeć co mi się stało. Odepchnęłam go i wytarłam krew. Do końca schodów nie zostało dużo, więc taktownie zeskoczyłam z nich, przy okazji zostawiając Felixa w budynku.

-Lara! – Ucieszyłam się na widok dziewczyny. – Chodźmy. – Uśmiechnęłam się ciepło.

- Zaczekaj! – Poczułam na moim ramieniu rękę. – Proszę,… ja nie chciałem tego ukrywać.

-  Posłuchaj tego co powiedziałeś i czy to jest „nic”. – Odwróciłam się do niego na pięcie. Kopnęłam go moją nogą w jego lewy bok, chłopak nie spodziewał się tego i przez to wylądował na ziemi.

- Po pierwsze, na pewno nie tylko ja mam tajemnicę, po drugie. Widzisz jak zareagowałaś! Dlatego ci nie mówiłem nic!

- Tylko winny się tłumaczy. – Powiedziałam. Poczułam ból w policzku. Lara mnie uderzyła.

 - Nie wiem co on zrobił, ale ma rację. Nie tylko on ma swoją tajemnicę, miał powód by ją ukrywać! Nie naskakuj na niego.  – Lara wyciągnęła rękę do chłopaka.  Pomogła mu wstać. Zamknęłam oczy i złapałam się za czerwony policzek.

- Dziękuję, Lara, bardzo mi pomogłaś. Chociaż nie powinnaś uderzać Lizzy. – Chłopak zbliżył się do mnie i chciał przyjrzeć się policzkowi. Otrąciłam go i odeszłam kawałek od nich. Kiedy chcieli podejść bliżej pokazałam im telefon, że ktoś dzwoni. Odebrałam.

Słuchałam co do mnie mówiono i co jakiś czas coś powiedziałam. Na końcu ustaliłam spotkanie. Po telefonie wróciłam do Lary i Felixa. Zaprzyjaźnili się, a nawet polubili się. Nie chciałam im przeszkadzać, więc poszłam z wymówką, że muszę coś załatwić. Właściwie nie było to kłamstwo. Miałam iść coś zrobić.

Wróciłam do naszej kryjówki i ubrałam na ciebie ciemne ciuchy. Schowałam kilka noży oraz inny pistolet z nabojami. Związałam włosy w koka i schowałam je w kapturze. Szybko wyszłam z miejsca w którym byłam i ruszyłam do miasta.

***   

W momencie zrobiło się ciemno i zaczął padać deszcz. Na ulicach przechodnie zachowywali się bardzo cicho. Tak cicho, że słychać było najmniejsze odbicia deszczu od asfaltu. Kiedy przechodziłam obok małej uliczki coś pociągnęło mnie za rękę. Był to Felix, który spoglądał na mnie podejrzliwie.

- Gdzie byłaś? – Przemilczałam odpowiedź, ale zapytał ponownie. – Gdzie byłaś? – Uśmiechnęłam się pełna bólu.

 - W piekle. – Odparłam i oboje spojrzeliśmy sobie w oczy.

<Felix?>